Volwassen wereld in het mini

Afgelopen vrijdag zag ik ons volwassenen terug in het mini: Kleine kinderen, allemaal losgelaten op een enorm speelkleed met daarop allerlei prachtige treinbanen en -onderdelen van Chugginton. Mijn man en ik hadden een plekje in een hoekje gescoord, waar ik erg blij mee was. En terwijl wij tevreden aan een bekertje koffie zaten, wandelden onze kleintjes binnen in een geweldige speelruimte met meer dan alleen uitdaging op motoriek en technisch inzicht.

Nu was er meer dan genoeg bouwmateriaal en er waren in principe heus wel voldoende treintjes. Maar ja, zonder treintje, dat wil je niet en dus was het nog net niet van levensbelang om zo een treintje in de wacht te slepen. En dat is waar het voor een ouder als ik interessant wordt om te gaan observeren. Ik signaleerde hoe een jongetje het treintje van mijn oudste zoon uit zijn handen griste. Te ver weg voor mij om er iets aan te doen en ik kon niet anders dan observeren hoe mijn zoon ermee omging. Waar de jongste zeer waarschijnlijk had gebeten (ja, dat is er zo eentje), bleef mijn oudste een beetje beteuterd staan om vervolgens weer ergens anders een treintje te vinden.

Op zo een moment zie je van alles, kinderen die zo vele mogelijk treintjes verzamelen en woest worden als een ander kind er eentje pakt. Kinderen die een treintje vast in hun knuistje houden, uit angst het weer te verliezen. En kinderen die een treintje weer achteloos op de grond gooien als ze uitgespeeld zijn. Je ziet ontzettend veel verschillende soorten karakters bij elkaar. Kinderen die elkaar ontmoeten en samen een bouwproject opzetten en uitvoeren. Kinderen die liever rondspringen dan dat ze bouwen, kinderen die bezorgd zijn of ze niet te kort komen en kinderen die rustig en alleen tevreden zijn met één treintje en één klein baantje.

Karakters ontwikkelen zich in de loop van de jaren. Wie je bent wordt bepaald door je karakter, maar dat niet alleen. Het wordt ook bepaald door je omgeving (nature versus nurture). Mijn oudste zoon is een schat en heeft een vriendelijk karakter. Helaas kom je mensen tegen die gewoon een treintje uit je hand zullen rukken. En wat doe je dan? Het gaat niet altijd werken om alles maar te accepteren. Voor hem kan het geen kwaad om hier iets in te gaan leren. Net zoals degenen die dat treintje afpakte waarschijnlijk zal moeten leren dat dat niet de manier is om te krijgen wat je graag zou willen. Volwassenen in het mini. Sommige mensen leren nooit wat ze zouden moeten leren en heel soms denk ik wel eens: ‘je bent niet veel anders dan bepaalde kleintjes op het grote speelkleed van de Chuggington doedagen’.