Alle beetjes helpen!

Of ik wilde collecteren? Zittend in het zonnetje besloot ik dat ik dat best wel wilde doen. Normaal gesproken doe ik geen extra dingen. Ik heb mijn handen vol aan mijn gezin, mijn werk, en mijn lichaam heeft soms kuren. Deze collecte is voor het Prinses Beatrix Spierfonds. En nee, ik heb zelf geen spierziekte, maar ik besef dat gezondheid iets is dat kostbaarder is dan alle bergen goud bij elkaar.

Nu komen er echt geen bergen goud in mijn collectebus. Maar als die deur opengaat en mensen bereid zijn te zoeken in hun portemonnee, dan ben ik blij en dankbaar dat mensen iets willen geven. Bijna iedereen heeft direct of indirect te maken met ziekte. Welke ziekte dan ook. En ja, we kunnen niet overal aan geven. Dat zeg ik ook altijd. Ik respecteer het als mensen dit tegen mij zeggen. Maar die kleine bedragen kunnen er meestal best wel vanaf. En dan zeggen we: ‘Alle beetjes helpen.’

Je kunt tegenwoordig ook makkelijk doneren door een QR-code te scannen. Een mooi moment voor mij was toen een man van boven de 80 mijn papiertje aannam met de code erop. Een paar minuten later kwam hij trots met zijn telefoon naar buiten lopen om te laten zien dat hij 4 euro over had gemaakt naar het Spierfonds. Fantastisch toch?

Het zal je niet verbazen, ik ga ook een klein oproepje doen met mijn bescheiden blogje. Mijn website wordt niet door grote hoeveelheden mensen bezocht, maar zoals al eerder gezegd: Alle beetjes helpen! Dus kun je een klein bedrag missen voor onderzoek naar spierziekten. Graag! Je kunt de QR-code scannen die ik in deze blog bij heb gevoegd, of naar de website van het spierfonds gaan. En als de mensen langskomen met de bus, vooral even kijken of je nog ‘een beetje’ geld hebt!

Juf mama?

Zo nu en dan krijg ik leerlingen in mijn klas waarvan de ouders ook in het onderwijs zitten. Dat kan natuurlijk, en het is eigenlijk ook heel logisch dat het zo is. Bewust of onbewust leg je dan je verwachtingen naar de ouders toe hoger. Want ja, vader of moeder is juf of meester. En dan weet je hoe het werkt en heb je alles dik in orde. Toch?

Doorgaan met het lezen van “Juf mama?”

You tell me…

‘Je hebt er moeite mee he?’ Zegt mijn collega terwijl ze met de rolmaat de afstand tussen de tafels opmeet. ‘Ja, best wel’ zeg ik. We hebben net de tafels uit elkaar geschoven en hebben gekeken naar looproutes en onderlinge afstand van anderhalve meter. Ik zit ergens mee. En dat is of het dit allemaal wel waard is. Binnen onze VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) afdeling worden de nodige aanpassingen gedaan om weer zo goed, en bovenal, zo veilig mogelijk van start te kunnen gaan. Het protocol is gemaakt, met daarbij de nodige aantekeningen om het zo haalbaar mogelijk te maken. Helemaal goed dus…

Doorgaan met het lezen van “You tell me…”

De (on)belangrijke sleutel

Een huisdeursleutel is echt een handig ding. Zolang je hem niet kwijtraakt natuurlijk. Dus mijn huisdeursleutel heeft een vast plekje. Meestal. Nou ja, ik doe m’n best. En meestal gaat dat best goed. En af en toe gaat dat iets minder goed. Maar, zeg ik dan altijd: ‘Ik ben mijn sleutel nooit kwijt, hij is alleen maar even uit het zicht’. En meestal klopt dat. Dan vindt ik hem terug in een ander zijvakje van mijn tas, in een broekzak, in een jaszak, of op de ladekast in mijn slaapkamer. Dat soort plekjes. Doorgaan met het lezen van “De (on)belangrijke sleutel”

1,5 meter GAME

Wat als je het huidige boodschappen doen zou zien als een leuke ‘Game’?

‘U moet een winkelwagen meenemen mevrouw’, zegt de jonge winkelmedewerkster. Ze staat met een grote rol papier in haar ene hand en in de andere hand houdt ze een fles schoonmaakspray. ‘Nou, zeg ik, dat wordt grappig dan, want ik heb maar 1 boodschap’. Het winkelwagentje voor mij uitduwend stippel ik in gedachten de snelste route naar de diepvriesfrikandellen uit. Ik houd namelijk van snel…

Doorgaan met het lezen van “1,5 meter GAME”

En toen was het stil

Zondag, einde van de middag. Ik laat eerst even op me inwerken wat ik net in de app heb gelezen. Scholen dicht. Dus toch. Morgen dus geen les geven. En de kinderen thuis. Ik word er even emotioneel en stil van terwijl Ruben intens vrolijk en energiek rondjes crosst om het bankje waar ik op zit.  Toevallig ben ik op het schoolplein van de school van de jongens en ik zie het licht aangaan in de school. De overleggen gaan beginnen en binnen afzienbare tijd rollen de eerste berichten naar buiten.

Doorgaan met het lezen van “En toen was het stil”

Een minder handige eigenschap

‘Waar is uw dochter?’ Het was een telefoontje van de directeur van de Mavo. Mijn moeder nam op en reageerde verbaasd. ‘Deborah is volgens mij cadeautjes kopen in het dorp, hoezo?’ Ondertussen liep ik inderdaad op mijn dooie akkertje langs de winkels in het dorp en was ik me van geen kwaad bewust. In mijn beleving had ik namelijk op een later tijdstip mijn tentamen. Nu, in deze tijd, zou ik gelijk gebeld zijn op mijn mobiele telefoon, maar ja, dat was dus nog niet. Toen ik thuiskwam vroeg mijn moeder of ik niet iets vergeten was… Nee, ik was niks vergeten, hoezo?
Doorgaan met het lezen van “Een minder handige eigenschap”

Terugblik

‘In goede handen, ik weet dat ze er zijn’. Een liedje van Kinga Bán dat vandaag steeds een beetje door mijn hoofd speelt. Een liedje dat ze schreef, omdat ze wist dat ze afscheid zou gaan nemen. Terwijl ik in het schemerdonker door de mist fiets met mijn oudste zoon achterop, neurie ik de melodie. ‘In goede handen’. Emotioneel als ik soms kan zijn, schieten de tranen in mijn ogen en dank ik God dat ik mag bestaan en dat ik voor mijn kinderen mag zorgen. En de kinderen van Kinga? Geen moeder, maar toch, in goede handen. Want hoe hard en genadeloos dit leven heel vaak ook lijkt, zonder Hem… Doorgaan met het lezen van “Terugblik”

Lastige kids!?

FLATS! Daar gaat de groene John Deere loopfiets van Ruben. Midden op het fietspad. Meneer is boos, moe en gefrustreerd. Net uit school opgehaald. Het is vrijdagmiddag, en hij heeft duidelijk wat moeite met het omschakelen naar een andere situatie. De juf heeft ballonnen uitgedeeld en dat is voor Ruben een extra ‘puzzelstukje’. Want hoe of wat wil je met een ballon als je met de loopfiets naar huis moet? Ik had al wel een oplossing, maar Ruben stond erop: De ballon moest en zou hij zelf vasthouden, bovendien mocht er ook absoluut geen druppeltje water op de ballon komen. Erg lastig zo met dat natte weer. En zie daar, een recept voor het zo goed als onvermijdelijke. Doorgaan met het lezen van “Lastige kids!?”