kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


1 reactie

Rozengeur en maneschijn

‘Ik vind deze doelgroep helemaal geweldig! Ze zijn zo mooi, ze maken het leven een stukje mooier, een stukje puurder!’ De dame die bij ons een gastles verzorgt weet het zeker, dit zijn de meest geweldige mensen die er bestaan. Iets in de manier waarop ze het zegt maakt dat ik het niet voor de volle 100% wil beamen. Dus ik sta er bij en ik knik, ik vertel dat ik het ook een hele mooie doelgroep vind en dat ik graag met ze werk. Maar ik slik in wat er eigenlijk als eerste in mij opkomt, namelijk: ‘Je hebt geen idee’… Het is nu namelijk ook weer niet zo dat wij de hele dag genietend rondlopen alsof we in een programma van  Johnny de Mol zitten… Daarbij overigens niks afdoend aan het programma, want dat is best leuk (geloof ik).  Lees verder

Advertenties


3 reacties

Sint, Sint, Sint…

‘Zit jij in de Sintcommissie?’ Tijmen kijkt me plagerig aan om vervolgens in de lach te schieten. Deborah in de Sintcommissie. Alsof het erom gedaan wordt, want ik ben iemand die, laat ik het zachtjes uitdrukken, Sinterklaas niet zo leuk vind. Maar ja…. Het komt ieder jaar terug. En ik probeer  mijn best te doen om niet te vaak en te veel te ventileren dat ik het echt allemaal heel stom vind. En aangezien ik nu een blog heb die soms als uitlaatklep fungeert, zal ik vandaag op een rijtje zetten waarom ik het feest niet zo leuk vind, en hoe ik er dan maar in ga staan, want om nu een paar weken lang te blijven mopperen… Lees verder


5 reacties

Hoe ik zou moeten zijn, maar niet ben…

Een bijzondere titel, vooral omdat hij begint met: ‘Hoe ik zou moeten zijn’. Hoezo, hoe ik zou moeten zijn?

Misschien herken je het een beetje? Dat je zo een soort van lijstje hebt met eisen of regels waar je aan wilt voldoen om ‘een goed mens’ te zijn? Tot op zekere hoogte niks mis mee overigens. Bijvoorbeeld als het gaat over fatsoensnormen en dergelijke. Maar waar eindigen de gebruikelijke fatsoensnormen en waar begint de enorme lijst die je jezelf oplegt om maar te voldoen aan dat ideaalplaatje.

Een klein voorbeeldje van één van de eisen die ik bijna ongemerkt aan mezelf heb gesteld is dat ik me geen zorgen mag maken, dat vind ik kennelijk. Een prachtig streven uiteraard, maar het is én andersom (richt je op het wél, en niet op het niet), en wat als ik me toch zorgen maak? Ja, dan verwijt ik dat mezelf, en maak ik me daar weer zorgen over, en dan krijg ik hoofdpijn en geef ik mezelf op m’n kop dat ik zo moeilijk doe en vervolgens zit ik in een dip, want ik scoor onvoldoende op mijn eigen lijstje. Diepe diepe zucht.

Maar ben ik de enige? Waarschijnlijk zou ik dit niet durven vertellen als ik dat geloofde. Maar ieder kan zo zijn eigen lijstje hebben. En wat zou er allemaal op lijstjes van mensen kunnen staan? Waarop scoor je jezelf?

– Ik mag niet mopperen.
– Ik mag niet vergeten om iemand te feliciteren.
– Ik mag mijn geduld niet verliezen.
– Ik mag niet te veel op de bank zitten.
– Ik moet mijn huis perfect op orde hebben.
– Ik mag niet te veel snoepen.
– Ik mag niet toegeven aan mijn gevoel als het even niet gaat.
– Ik moet al mijn contacten trouw onderhouden.

De balans  slaat in mijn beleving nog wel eens door naar de verkeerde kant. Ik ben niet precies zoals ik zou willen zijn. En hoe kan het eigenlijk ook anders, ik ben een mens. De ene keer verlies ik (soort van) mijn geduld met mijn twee jongens, en de andere keer ben ik iemand vergeten op tijd een mail te sturen. Soms blijf ik maar door tobben over iets, en soms neem ik het mezelf al kwalijk als ik een beetje depri ben van de hormonen eens in de maand, ik kan toch best de baas zijn over mijn gevoel…

Gelukkig ben ik lang niet altijd zo bezig hoor. Het is af en toe dat ik me realiseer dat ik bezig ben met hoe ik van mezelf zou moeten zijn. En zodra ik me dat realiseer, bedenk ik me dat ik hier eigenlijk vrij van wil zijn. En dan bedenk ik me dat ik er ook vrij van kán zijn. Ik kan en mag gewoon mezelf zijn, ben ik de enige onvolmaakte persoon in de wereld? Ben ik de enige die het niet allemaal perfect op een rijtje heeft? Welnee! En zodra ik dat meer van mezelf accepteer, merk ik dat ik het ook makkelijker van anderen accepteer. Win-win zou ik zeggen.

 

 

 


Een reactie plaatsen

De iets té zelfstandige peuter

Ik juich de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van mijn kinderen altijd enorm toe. Als het niet is voor hun eigen functioneren en zelfvertrouwen, dan is het wel omdat ik dan weer minder hoef te helpen. Maar niet altijd zijn de zelfstandige acties goed geslaagd. Zoals laatst tijdens onze vakantie in een huisje. We hebben het allemaal schoongemaakt met ontsmettend schoonmaakmiddel, dat zeg ik er maar alvast bij… Lees verder


1 reactie

Regie van God (getuigenis)

Deze week wil ik graag het verhaal van één van mijn collega’s delen op mijn blog. Zij deelde haar verhaal enkele weken geleden met het personeel van onze school en het is een verhaal van bevestiging en bemoediging. Het sprak mij enorm aan en dus vroeg ik haar gelijk of ik haar toestemming had om het te mogen delen op mijn blog en dat mocht!
Lees verder


2 reacties

Te veel werk, te weinig tijd

‘Lastig om je werk te doen als je een klas moet draaien!’ Ik hoor het mezelf zeggen… Ergens gaat er hier wellicht iets niet helemaal goed. Maar de waarheid is dat ik niet weet wanneer ik al mijn administratieve taken moet uitvoeren. Het liefst zou ik even geen klas hoeven draaien zodat ik alles af kon vinken en de lessen goed voor kon gaan bereiden, maar ja… De vakantie is voorbij, dat is één ding wat zeker is.  Lees verder