Sommige mensen…

‘Oh kijk! een programmeerbare robot!’ Brent (8) en ik (oké dan, 40) vliegen op de doos af en trekken hem open. Dit zijn namelijk de mooie dingen om tegen te komen in de kringloopwinkel. Een paar maanden geleden had ik ook al zo iets gevonden en betaalde toen maar 3 euro voor een zo goed als nieuwe (MIND)robot. We hadden er ooit één aan Brent gegeven voor zijn verjaardag en deze nam ik mee voor op school. Ik heb toen niet eens de moeite genomen om hem te declareren.

Doorgaan met het lezen van “Sommige mensen…”

Hoe lang kun jij je adem inhouden?

Het is net alsof we al heel lang onze adem inhouden, vind je ook niet? En het gaat doorgaans niet zo goed met mensen die hun adem te lang in moet houden. Die lopen blauw aan en zo.
Vorig weekend liep ik langs plekken waar mensen genoten van het ijs. Er werd plezier gemaakt, gelachen en genoten. En dat genieten, dát is nu eens echt leven. Leven zoals het bedoeld is. Volop genieten. En genieten doe je als het even kan met elkaar. Het is als adem, en we hebben het allemaal nodig. Niemand uitgezonderd.

Doorgaan met het lezen van “Hoe lang kun jij je adem inhouden?”

Even iets anders

Aan het begin van het hele coronacircus, vroeg ik me af waar ik over wilde schrijven. Ik vond het eigenlijk maar niks om het maar steeds over de dingen te hebben die met corona te maken hebben. Dat het er is kunnen we niet ontkennen, en dat het een enorme impact heeft op mensenlevens is een gegeven. Maar het kaapt ook aandacht en energie weg. Ik zie het om me heen gebeuren. Lusteloosheid, boosheid, van alles eigenlijk. En mij laat het ook niet koud. Zeker niet als ik de dinsdag voor de lock down zie hoe mijn leerlingen worstelen met de sluiting van de school. Ook mijn eigen kinderen moesten schakelen. Het was eigenlijk best heftig.

Doorgaan met het lezen van “Even iets anders”

Goed voor de weerstand

En toen stonden we voor een voldongen feit. Van een dringend advies, naar een verplichting. Ook in het onderwijs. Ook in het voortgezet speciaal onderwijs. De eerste reactie hierop van één van mijn collega’s: ‘Gatver!’ Nu is dat misschien niet zo een net woord voor op een christelijke school, maar het gaf precies datgene weer wat ze bedoelde. Met onze specifieke doelgroep aan de slag moeten met mondkapjes, het is echt geen goed idee. En de afgelopen dagen hadden we meerdere momenten dat we gruwelden van wat we zagen.

Doorgaan met het lezen van “Goed voor de weerstand”

Al die mondkapjes…

Ik moest flink schakelen met dat hele mondkapjesverhaal. En dat niet alleen. Iedereen heeft een mening. Nu kon ik natuurlijk weer een blog schrijven over het wel en wee en wat we ervan moeten vinden, maar ik wil het toch een beetje ‘luchtig’ houden zeg maar. Dus bij deze een verzameling praktijkgevallen. Njoy!

Doorgaan met het lezen van “Al die mondkapjes…”

Alle beetjes helpen!

Of ik wilde collecteren? Zittend in het zonnetje besloot ik dat ik dat best wel wilde doen. Normaal gesproken doe ik geen extra dingen. Ik heb mijn handen vol aan mijn gezin, mijn werk, en mijn lichaam heeft soms kuren. Deze collecte is voor het Prinses Beatrix Spierfonds. En nee, ik heb zelf geen spierziekte, maar ik besef dat gezondheid iets is dat kostbaarder is dan alle bergen goud bij elkaar.

Nu komen er echt geen bergen goud in mijn collectebus. Maar als die deur opengaat en mensen bereid zijn te zoeken in hun portemonnee, dan ben ik blij en dankbaar dat mensen iets willen geven. Bijna iedereen heeft direct of indirect te maken met ziekte. Welke ziekte dan ook. En ja, we kunnen niet overal aan geven. Dat zeg ik ook altijd. Ik respecteer het als mensen dit tegen mij zeggen. Maar die kleine bedragen kunnen er meestal best wel vanaf. En dan zeggen we: ‘Alle beetjes helpen.’

Je kunt tegenwoordig ook makkelijk doneren door een QR-code te scannen. Een mooi moment voor mij was toen een man van boven de 80 mijn papiertje aannam met de code erop. Een paar minuten later kwam hij trots met zijn telefoon naar buiten lopen om te laten zien dat hij 4 euro over had gemaakt naar het Spierfonds. Fantastisch toch?

Het zal je niet verbazen, ik ga ook een klein oproepje doen met mijn bescheiden blogje. Mijn website wordt niet door grote hoeveelheden mensen bezocht, maar zoals al eerder gezegd: Alle beetjes helpen! Dus kun je een klein bedrag missen voor onderzoek naar spierziekten. Graag! Je kunt de QR-code scannen die ik in deze blog bij heb gevoegd, of naar de website van het spierfonds gaan. En als de mensen langskomen met de bus, vooral even kijken of je nog ‘een beetje’ geld hebt!

Juf mama?

Zo nu en dan krijg ik leerlingen in mijn klas waarvan de ouders ook in het onderwijs zitten. Dat kan natuurlijk, en het is eigenlijk ook heel logisch dat het zo is. Bewust of onbewust leg je dan je verwachtingen naar de ouders toe hoger. Want ja, vader of moeder is juf of meester. En dan weet je hoe het werkt en heb je alles dik in orde. Toch?

Doorgaan met het lezen van “Juf mama?”

You tell me…

‘Je hebt er moeite mee he?’ Zegt mijn collega terwijl ze met de rolmaat de afstand tussen de tafels opmeet. ‘Ja, best wel’ zeg ik. We hebben net de tafels uit elkaar geschoven en hebben gekeken naar looproutes en onderlinge afstand van anderhalve meter. Ik zit ergens mee. En dat is of het dit allemaal wel waard is. Binnen onze VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) afdeling worden de nodige aanpassingen gedaan om weer zo goed, en bovenal, zo veilig mogelijk van start te kunnen gaan. Het protocol is gemaakt, met daarbij de nodige aantekeningen om het zo haalbaar mogelijk te maken. Helemaal goed dus…

Doorgaan met het lezen van “You tell me…”

De (on)belangrijke sleutel

Een huisdeursleutel is echt een handig ding. Zolang je hem niet kwijtraakt natuurlijk. Dus mijn huisdeursleutel heeft een vast plekje. Meestal. Nou ja, ik doe m’n best. En meestal gaat dat best goed. En af en toe gaat dat iets minder goed. Maar, zeg ik dan altijd: ‘Ik ben mijn sleutel nooit kwijt, hij is alleen maar even uit het zicht’. En meestal klopt dat. Dan vindt ik hem terug in een ander zijvakje van mijn tas, in een broekzak, in een jaszak, of op de ladekast in mijn slaapkamer. Dat soort plekjes. Doorgaan met het lezen van “De (on)belangrijke sleutel”

1,5 meter GAME

Wat als je het huidige boodschappen doen zou zien als een leuke ‘Game’?

‘U moet een winkelwagen meenemen mevrouw’, zegt de jonge winkelmedewerkster. Ze staat met een grote rol papier in haar ene hand en in de andere hand houdt ze een fles schoonmaakspray. ‘Nou, zeg ik, dat wordt grappig dan, want ik heb maar 1 boodschap’. Het winkelwagentje voor mij uitduwend stippel ik in gedachten de snelste route naar de diepvriesfrikandellen uit. Ik houd namelijk van snel…

Doorgaan met het lezen van “1,5 meter GAME”