kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


2 reacties

Bemoedigen

En, hoe is het met jou?’ Vraagt ze terwijl ze een arm om me heen slaat. ‘Moe’, zeg ik. ‘Heel erg moe’. Ik geef een korte uiteenzetting van de gebroken nachten en de intensieve dagen met mijn niet fitte en buitengewoon temperamentvolle peuter. Ze kijkt me aan en ik zie dat ze me begrijpt. Ze heeft haar portie ook gehad en ze weet wat het is. Er komt geen advies, geen vraag of ik niet te veel doe, wel goed voor mezelf zorg etc. etc. Want ze weet dat het is wat het is. ‘Ja’, zeg ik. ‘Kiezen op elkaar en vertrouwen en volhouden, wachten tot het weer beter wordt.’  Lees verder

Advertenties


3 reacties

Als we het allemaal toch niet begrijpen

Wanneer er moeilijke dingen gebeuren die we niet begrijpen heb ik wel eens dat plaatje in gedachten van een grote steen waar in reuzenletters ‘WAAROM?!’ staat geschreven. Soms staan we er tegenaan te bonken en te schreeuwen in wanhoop. Andere keren staan we er moedeloos en verloren tegenaan geleund. We lopen om de steen heen, zoeken in de groeven, kijken naar de plantjes die ertegenaan groeien. Geen antwoord. Lees verder


4 reacties

De zoenende mannen (enzo)

Het haalt gewoon het nieuws, dit item. En we hebben er een mening over. Op het jeugdjournaal wordt er een stelling gelanceerd waar de kinderen met ‘eens’ of ‘oneens’ op kunnen reageren. De stelling: ‘Een poster met zoenende mensen moet kunnen’. Ik zoek nog wat verder op internet en er verschijnen bushokjes die flink onder handen zijn genomen. Allemaal als reactie op een poster met twee zoenende mannen. Ik zal gelijk één ding duidelijk maken. In dit stuk ga ik niet mijn mening geven over homoseksualiteit. Ik wil iets anders kwijt.  Lees verder


3 reacties

Zo bang!

‘Mag ik u even spreken juf?’ Eén van mijn leerlingen staat voor me met een bezorgd gezicht. Ik loop samen met hem naar de gang. ‘Vertel maar’ zeg ik. ‘Nou, ik ben eigenlijk een beetje bang om mee te gaan op excursie, want op mijn vorige school heb ik tijdens een excursie ruzie gekregen met een klasgenoot’. Het is mijn leerling aan te zien dat hij er behoorlijk mee zit en ik laat hem vertellen over  de situatie van toen. ‘Denk je dat dat vandaag ook weer gaat gebeuren?’ ‘Nee, eigenlijk niet’, antwoordt hij me, nog steeds bezorgd. Samen maken de balans op van waarom het vandaag niet zal gaan gebeuren. Lees verder