kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


Een reactie plaatsen

Onze fantastische welvaart (soort van)

Zuchtend en hevig ontmoedigd loop ik speurend naar een bepaald item tussen de kratten met spullen door die we op ons zoldertje hebben gestouwd. Eigenlijk mogen we al van geluk spreken dat we zo’n zolder hebben om spullen kwijt te kunnen. Het is bizar wat je als mens allemaal vasthoudt in de veronderstelling dat je het vast wel weer een keer kunt gebruiken. Sommige spullen hebben we al in geen jaren meer aangeraakt. Van andere spullen ben ik het bestaan al bijna vergeten. Spullen, spullen en nog eens spullen. En speelgoed! Sinds we kinderen hebben, lijkt het wel alsof er ooit een grote kiepwagen vol speelgoed zijn inhoud heeft geleegd in ons huis. En zeker nu het vakantie is, heb ik er veel meer werk aan dan me lief is. Want hoe meer spullen, hoe meer werk. Dat is ondertussen wel mijn conclusie. Lees verder


3 reacties

Een kleine persoonlijke update

Het is ondertussen al zo lang geleden dat ik geblogd heb, dat ik eerst maar eens tijd neem voor een korte update. Mijn blogje ben ik zeker niet vergeten, maar de afgelopen periode voelde ik eenvoudigweg heel weinig opborrelen om over te schrijven. Er ligt een aantal concepten en wellicht dat ik daar binnenkort eens wat mee doe. Maar voor nu een korte update, gewoon over mij. Op z’n tijd vind ik dat dat wel mag, hoewel mijn principe is dat ik in de eerste plaats niet (helemaal) óver of vóór mezelf schrijf. Lees verder


1 reactie

Snap je het écht niet?

‘Nou ja zeg, wat een lomperik!’ Dat is mijn eerste gedachte als ik vanuit mijn ooghoek een fietser zie verschijnen. We zijn met ons gezinnetje op de Open Haven dag in Gorinchem waar we samen met heel veel andere mensen rustig door de drukte kuieren. Ik snap niet zo goed hoe iemand het verzint om tussen al die lopende mensen rond te gaan fietsen. Wat mij betreft én onhandig én onveilig. Oordeel geveld. Totdat de jongeman mijn blikveld in komt gefietst. Ik kijk terloops naar hem en dan herken ik hem. Hij blijkt één van mijn leerlingen te zijn.

Ik moet denken aan iets wat ik onlangs in een blog van iemand anders las. We zien wel andermans fouten, maar niet wat daarachter zit. En het gaat ontzettend snel, zo blijkt eens te meer voor mij. Voor ik het weet, heb ik iemand voor lomperik uitgemaakt. Want ik zie zijn ‘fout’.  Maar achter die fout zit dus een jongen die niet gezegend is met de  ‘gebruikelijke gemiddelde’ intelligentie. En dat kun je hem niet kwalijk nemen. Maar ja. De fouten, die zie je. En daar kunnen we maar wát makkelijk over oordelen. In een oogwenk.

Neem bijvoorbeeld de jongen waarvan ouders blij zijn dat hij nu bekend is bij de politie. Zodra hij in spannende situaties verzeild raakt, is het voor ouders een geruststelling dat hij thuis zal worden gebracht en niet meteen bekeurd wordt of wat dan ook. Dit soort gasten komen we vaker tegen dan we beseffen. De naïviteit, het gebrek aan inzicht en de in onze ogen meest onlogische acties. Iets wat voor de meesten van ons vanzelfsprekend is, blijkt voor veel anderen abacadabra. Wij denken bij onszelf: ‘Snap je dat dan niet?’ En het antwoord kan zomaar zijn: ‘Nee, ik snap het werkelijk niet’.

Wij hebben zo vaak de neiging om onze mening te uiten en ons oordeel te vellen. Daarbij vinden we onszelf heel wat, want wíj hebben tenslotte wél het inzicht, en het verstand om te weten hoe het moet. Ja, wij zijn echt beter, zeker weten. Hoofdschuddend lopen we langs taferelen en aanschouwen andermans ondoordachte acties, we kijken elkaar aan en voelen onszelf superieur. Want wij zouden zulke dingen nooooooit doen… Wat een geruststelling voor ons ego.

Het voorgaande is natuurlijk erg zwart-wit gesteld. Gelukkig is niet iedereen hetzelfde. Gelukkig zijn we allemaal anders. Ik ben écht geen persoon die overal met oordeeltjes rondstrooit, maar af en toe floept het er toch ongemerkt uit en ben ik blij dat anderen mij corrigeren of dat ik even met mijn neus op de feiten wordt gedrukt, zoals in het voorbeeld waar ik dit stukje mee begon. Alle mensen anders. De één heeft wat meer begeleiding en sturing nodig dan de ander. Laten we vooral van elkaar blijven houden.

 

 

 

 

 


Een reactie plaatsen

Rustvoorwaarden

Ontspannen, rust. Even niks hoeven. Geen werk, de meeste activiteiten hebben een zomerstop. Als er niet zo veel hoeft, dan merk je pas hoe ontspannen je kunt zijn. Het is even op adem komen. En dan merk ik dat ik mezelf een stukje aardiger ga vinden. Ik kan meer hebben, ben niet prikkelbaar en ook mijn creativiteit komt vele malen beter op gang. Ik zing veel meer, en ik bedenk van alles om te doen of te maken. Alles lijkt meer vanzelf te gaan en ik begin me af te vragen of wij mensen niet gewoon zo bedoeld zijn. Je weet wel, rustig, genietend, stressloos… Lees verder


2 reacties

Als ik maar niet voor gek loop!

Ik zit gehurkt achter de vuilcontainer. Zo zit ik al een paar minuten. Even verderop hoor ik een paar jongemannen met elkaar praten. Ze komen mijn kant op. Ik zit hier eigenlijk wel een beetje voor gek, bedenk ik me opeens. Die denken vast dat er een steekje bij me los zit. Maar kennelijk zit ik zo goed stil dat ze me niet opmerken terwijl ze al pratend hun weg vervolgen. Een minuutje later hoor ik enthousiaste kinderstemmetjes. Ze komen mijn richting op. Een grote glimlach komt op mijn gezicht. Want nee, er zit geen steekje bij me los hoor. Ik doe gewoon pijlenzoekertje en verstoppertje met mijn twee jongens. Stilletjes kruip ik nog iets beter weg en wacht op de blije kreten als ze me ontdekt hebben. Even voel ik me weer helemaal kind.   Lees verder


2 reacties

Bemoedigen

En, hoe is het met jou?’ Vraagt ze terwijl ze een arm om me heen slaat. ‘Moe’, zeg ik. ‘Heel erg moe’. Ik geef een korte uiteenzetting van de gebroken nachten en de intensieve dagen met mijn niet fitte en buitengewoon temperamentvolle peuter. Ze kijkt me aan en ik zie dat ze me begrijpt. Ze heeft haar portie ook gehad en ze weet wat het is. Er komt geen advies, geen vraag of ik niet te veel doe, wel goed voor mezelf zorg etc. etc. Want ze weet dat het is wat het is. ‘Ja’, zeg ik. ‘Kiezen op elkaar en vertrouwen en volhouden, wachten tot het weer beter wordt.’  Lees verder


3 reacties

Als we het allemaal toch niet begrijpen

Wanneer er moeilijke dingen gebeuren die we niet begrijpen heb ik wel eens dat plaatje in gedachten van een grote steen waar in reuzenletters ‘WAAROM?!’ staat geschreven. Soms staan we er tegenaan te bonken en te schreeuwen in wanhoop. Andere keren staan we er moedeloos en verloren tegenaan geleund. We lopen om de steen heen, zoeken in de groeven, kijken naar de plantjes die ertegenaan groeien. Geen antwoord. Lees verder