Lastige kids!?

FLATS! Daar gaat de groene John Deere loopfiets van Ruben. Midden op het fietspad. Meneer is boos, moe en gefrustreerd. Net uit school opgehaald. Het is vrijdagmiddag, en hij heeft duidelijk wat moeite met het omschakelen naar een andere situatie. De juf heeft ballonnen uitgedeeld en dat is voor Ruben een extra ‘puzzelstukje’. Want hoe of wat wil je met een ballon als je met de loopfiets naar huis moet? Ik had al wel een oplossing, maar Ruben stond erop: De ballon moest en zou hij zelf vasthouden, bovendien mocht er ook absoluut geen druppeltje water op de ballon komen. Erg lastig zo met dat natte weer. En zie daar, een recept voor het zo goed als onvermijdelijke. Doorgaan met het lezen van “Lastige kids!?”

Waarom niet?

Er zijn legio legitieme redenen om bepaalde dingen te laten. Maar soms niet. Soms besluiten mensen dat ze het gewoon gaan doen. En dan kom ik ze bijvoorbeeld tegen op onze favoriete camping in de Eifel. Vorig jaar waren we buren van elkaar, dit jaar was het een aangenaam voorrecht dat we elkaar in ieder geval nog even konden zien en spreken. Ze kwamen ’s ochtends vroeg aan op de camping, na een rit van zo’n 4 uur. Eric, Wendy, en Panda. Ze hadden geen oog dichtgedaan die nacht, hoewel, ik denk dat de hond er het beste vanaf kwam wat dat betrof.  Doorgaan met het lezen van “Waarom niet?”

Image management

Ik was jong en onzeker. Een jaar of 18. Mijn tijd op het MBO begon leuk en goed, maar rond het derde en vierde leerjaar ontdekten mijn klasgenoten dat het kennelijk leuk was om mij te treiteren. Verkering had ik nooit gehad, terwijl mijn klasgenoten al lang en breed seksueel actief waren. Iets waar ik als jonge christen met mijn verstand niet bij kon. Externe praktijkschoolweken waren het ergst. Doorgaan met het lezen van “Image management”

Valt wel mee met die drukte toch?

hoge bomenWe staan stil. Auto’s voor ons en auto’s achter ons. De jonge medewerkers van het parkeerterrein beginnen zich te overduidelijk te vervelen. De uitrijkaarten zijn allang en breed gescand. We staan in de warmte en vragen ons af hoe lang het nog gaat duren. Het valt mee, met een minuut of 10 zijn we van het terrein. Aan de andere kant van de weg is een gestage stroom auto’s en bussen. Onderweg naar waar wij net vandaan komen. De radio staat aan en we luisteren naar een nieuwsbericht: ‘Niet meer naar de keukenhof komen, het parkeerterrein is vol en het is stervensdruk’. We moeten lachen. We hebben er al een lange en goede dag op zitten. Om 08:00 al voor de poorten staan heeft zo zijn voordelen. Doorgaan met het lezen van “Valt wel mee met die drukte toch?”

Een kleine persoonlijke update

Het is ondertussen al zo lang geleden dat ik geblogd heb, dat ik eerst maar eens tijd neem voor een korte update. Mijn blogje ben ik zeker niet vergeten, maar de afgelopen periode voelde ik eenvoudigweg heel weinig opborrelen om over te schrijven. Er ligt een aantal concepten en wellicht dat ik daar binnenkort eens wat mee doe. Maar voor nu een korte update, gewoon over mij. Op z’n tijd vind ik dat dat wel mag, hoewel mijn principe is dat ik in de eerste plaats niet (helemaal) óver of vóór mezelf schrijf. Doorgaan met het lezen van “Een kleine persoonlijke update”

Rustvoorwaarden

Ontspannen, rust. Even niks hoeven. Geen werk, de meeste activiteiten hebben een zomerstop. Als er niet zo veel hoeft, dan merk je pas hoe ontspannen je kunt zijn. Het is even op adem komen. En dan merk ik dat ik mezelf een stukje aardiger ga vinden. Ik kan meer hebben, ben niet prikkelbaar en ook mijn creativiteit komt vele malen beter op gang. Ik zing veel meer, en ik bedenk van alles om te doen of te maken. Alles lijkt meer vanzelf te gaan en ik begin me af te vragen of wij mensen niet gewoon zo bedoeld zijn. Je weet wel, rustig, genietend, stressloos… Doorgaan met het lezen van “Rustvoorwaarden”

Als we het allemaal toch niet begrijpen

Wanneer er moeilijke dingen gebeuren die we niet begrijpen heb ik wel eens dat plaatje in gedachten van een grote steen waar in reuzenletters ‘WAAROM?!’ staat geschreven. Soms staan we er tegenaan te bonken en te schreeuwen in wanhoop. Andere keren staan we er moedeloos en verloren tegenaan geleund. We lopen om de steen heen, zoeken in de groeven, kijken naar de plantjes die ertegenaan groeien. Geen antwoord. Doorgaan met het lezen van “Als we het allemaal toch niet begrijpen”