You tell me…

‘Je hebt er moeite mee he?’ Zegt mijn collega terwijl ze met de rolmaat de afstand tussen de tafels opmeet. ‘Ja, best wel’ zeg ik. We hebben net de tafels uit elkaar geschoven en hebben gekeken naar looproutes en onderlinge afstand van anderhalve meter. Ik zit ergens mee. En dat is of het dit allemaal wel waard is. Binnen onze VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) afdeling worden de nodige aanpassingen gedaan om weer zo goed, en bovenal, zo veilig mogelijk van start te kunnen gaan. Het protocol is gemaakt, met daarbij de nodige aantekeningen om het zo haalbaar mogelijk te maken. Helemaal goed dus…

Doorgaan met het lezen van “You tell me…”

En toen was het stil

Zondag, einde van de middag. Ik laat eerst even op me inwerken wat ik net in de app heb gelezen. Scholen dicht. Dus toch. Morgen dus geen les geven. En de kinderen thuis. Ik word er even emotioneel en stil van terwijl Ruben intens vrolijk en energiek rondjes crosst om het bankje waar ik op zit.  Toevallig ben ik op het schoolplein van de school van de jongens en ik zie het licht aangaan in de school. De overleggen gaan beginnen en binnen afzienbare tijd rollen de eerste berichten naar buiten.

Doorgaan met het lezen van “En toen was het stil”

Zo bang!

‘Mag ik u even spreken juf?’ Eén van mijn leerlingen staat voor me met een bezorgd gezicht. Ik loop samen met hem naar de gang. ‘Vertel maar’ zeg ik. ‘Nou, ik ben eigenlijk een beetje bang om mee te gaan op excursie, want op mijn vorige school heb ik tijdens een excursie ruzie gekregen met een klasgenoot’. Het is mijn leerling aan te zien dat hij er behoorlijk mee zit en ik laat hem vertellen over  de situatie van toen. ‘Denk je dat dat vandaag ook weer gaat gebeuren?’ ‘Nee, eigenlijk niet’, antwoordt hij me, nog steeds bezorgd. Samen maken de balans op van waarom het vandaag niet zal gaan gebeuren. Doorgaan met het lezen van “Zo bang!”

Rozengeur en maneschijn

‘Ik vind deze doelgroep helemaal geweldig! Ze zijn zo mooi, ze maken het leven een stukje mooier, een stukje puurder!’ De dame die bij ons een gastles verzorgt weet het zeker, dit zijn de meest geweldige mensen die er bestaan. Iets in de manier waarop ze het zegt maakt dat ik het niet voor de volle 100% wil beamen. Dus ik sta er bij en ik knik, ik vertel dat ik het ook een hele mooie doelgroep vind en dat ik graag met ze werk. Maar ik slik in wat er eigenlijk als eerste in mij opkomt, namelijk: ‘Je hebt geen idee’… Het is nu namelijk ook weer niet zo dat wij de hele dag genietend rondlopen alsof we in een programma van  Johnny de Mol zitten… Daarbij overigens niks afdoend aan het programma, want dat is best leuk (geloof ik).  Doorgaan met het lezen van “Rozengeur en maneschijn”

Te veel werk, te weinig tijd

‘Lastig om je werk te doen als je een klas moet draaien!’ Ik hoor het mezelf zeggen… Ergens gaat er hier wellicht iets niet helemaal goed. Maar de waarheid is dat ik niet weet wanneer ik al mijn administratieve taken moet uitvoeren. Het liefst zou ik even geen klas hoeven draaien zodat ik alles af kon vinken en de lessen goed voor kon gaan bereiden, maar ja… De vakantie is voorbij, dat is één ding wat zeker is.  Doorgaan met het lezen van “Te veel werk, te weinig tijd”

Groene vingers?

Iedereen die mij een beetje kent die weet dat de plantjes in mijn huis precies genoeg water krijgen om net niet het loodje te leggen. En tuinieren doet mijn man, gewoon omdat het erbij hoort, en omdat hij het minder erg vindt dan ik. Het is dan ook uitgesproken humor dat ik op mijn werk ingedeeld ben als het aanspreekpunt van sector groen. Nu, aanspreken over groenzaken kun je me altijd natuurlijk… Doorgaan met het lezen van “Groene vingers?”