Image management

Ik was jong en onzeker. Een jaar of 18. Mijn tijd op het MBO begon leuk en goed, maar rond het derde en vierde leerjaar ontdekten mijn klasgenoten dat het kennelijk leuk was om mij te treiteren. Verkering had ik nooit gehad, terwijl mijn klasgenoten al lang en breed seksueel actief waren. Iets waar ik als jonge christen met mijn verstand niet bij kon. Externe praktijkschoolweken waren het ergst. Doorgaan met het lezen van “Image management”

Valt wel mee met die drukte toch?

hoge bomenWe staan stil. Auto’s voor ons en auto’s achter ons. De jonge medewerkers van het parkeerterrein beginnen zich te overduidelijk te vervelen. De uitrijkaarten zijn allang en breed gescand. We staan in de warmte en vragen ons af hoe lang het nog gaat duren. Het valt mee, met een minuut of 10 zijn we van het terrein. Aan de andere kant van de weg is een gestage stroom auto’s en bussen. Onderweg naar waar wij net vandaan komen. De radio staat aan en we luisteren naar een nieuwsbericht: ‘Niet meer naar de keukenhof komen, het parkeerterrein is vol en het is stervensdruk’. We moeten lachen. We hebben er al een lange en goede dag op zitten. Om 08:00 al voor de poorten staan heeft zo zijn voordelen. Doorgaan met het lezen van “Valt wel mee met die drukte toch?”

De gele jas

Hoe groot is de kans dat je voor een gele jas zou kiezen? Voor mij eigenlijk niet zo heel groot, want geel staat me niet, maar dat is dan ook de enige reden. Geel is een kleur vol energie en vrolijkheid. En zo kort na de winter is dat precies waar mensen naar snakken.

‘Die is voor mij’, was het eerste wat mijn collega dacht toen ze de gele jas in de schappen zag hangen. Ze kocht hem, trok hem aan naar haar werk en combineerde de jas met een paar prachtig rode laarsjes. Toen ik haar ’s ochtends zo richting de deur van de school zag lopen kon ik een brede glimlach niet onderdrukken. Wauw, wat een verademing om iemand zo te zien! Doorgaan met het lezen van “De gele jas”

Voor als je tekort schiet

Chaos, het is de reden dat ik zo graag overzichtjes maak, het is waarschijnlijk de reden dat ik zo graag schrijf. Het is ook de oorzaak van talrijke kleine foutjes en vele momenten van onzekerheid. Mijn hersenen zijn nogal eens in de war namelijk. En dat kan in het dagelijks leven best wel eens lastig zijn, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Gelukkig kan ik er meestal om lachen. Maar toch… Doorgaan met het lezen van “Voor als je tekort schiet”

Onze fantastische welvaart (soort van)

Zuchtend en hevig ontmoedigd loop ik speurend naar een bepaald item tussen de kratten met spullen door die we op ons zoldertje hebben gestouwd. Eigenlijk mogen we al van geluk spreken dat we zo’n zolder hebben om spullen kwijt te kunnen. Het is bizar wat je als mens allemaal vasthoudt in de veronderstelling dat je het vast wel weer een keer kunt gebruiken. Sommige spullen hebben we al in geen jaren meer aangeraakt. Van andere spullen ben ik het bestaan al bijna vergeten. Spullen, spullen en nog eens spullen. En speelgoed! Sinds we kinderen hebben, lijkt het wel alsof er ooit een grote kiepwagen vol speelgoed zijn inhoud heeft geleegd in ons huis. En zeker nu het vakantie is, heb ik er veel meer werk aan dan me lief is. Want hoe meer spullen, hoe meer werk. Dat is ondertussen wel mijn conclusie. Doorgaan met het lezen van “Onze fantastische welvaart (soort van)”

Een kleine persoonlijke update

Het is ondertussen al zo lang geleden dat ik geblogd heb, dat ik eerst maar eens tijd neem voor een korte update. Mijn blogje ben ik zeker niet vergeten, maar de afgelopen periode voelde ik eenvoudigweg heel weinig opborrelen om over te schrijven. Er ligt een aantal concepten en wellicht dat ik daar binnenkort eens wat mee doe. Maar voor nu een korte update, gewoon over mij. Op z’n tijd vind ik dat dat wel mag, hoewel mijn principe is dat ik in de eerste plaats niet (helemaal) óver of vóór mezelf schrijf. Doorgaan met het lezen van “Een kleine persoonlijke update”

Snap je het écht niet?

‘Nou ja zeg, wat een lomperik!’ Dat is mijn eerste gedachte als ik vanuit mijn ooghoek een fietser zie verschijnen. We zijn met ons gezinnetje op de Open Haven dag in Gorinchem waar we samen met heel veel andere mensen rustig door de drukte kuieren. Ik snap niet zo goed hoe iemand het verzint om tussen al die lopende mensen rond te gaan fietsen. Wat mij betreft én onhandig én onveilig. Oordeel geveld. Totdat de jongeman mijn blikveld in komt gefietst. Ik kijk terloops naar hem en dan herken ik hem. Hij blijkt één van mijn leerlingen te zijn. Doorgaan met het lezen van “Snap je het écht niet?”

Rustvoorwaarden

Ontspannen, rust. Even niks hoeven. Geen werk, de meeste activiteiten hebben een zomerstop. Als er niet zo veel hoeft, dan merk je pas hoe ontspannen je kunt zijn. Het is even op adem komen. En dan merk ik dat ik mezelf een stukje aardiger ga vinden. Ik kan meer hebben, ben niet prikkelbaar en ook mijn creativiteit komt vele malen beter op gang. Ik zing veel meer, en ik bedenk van alles om te doen of te maken. Alles lijkt meer vanzelf te gaan en ik begin me af te vragen of wij mensen niet gewoon zo bedoeld zijn. Je weet wel, rustig, genietend, stressloos… Doorgaan met het lezen van “Rustvoorwaarden”

Als ik maar niet voor gek loop!

Ik zit gehurkt achter de vuilcontainer. Zo zit ik al een paar minuten. Even verderop hoor ik een paar jongemannen met elkaar praten. Ze komen mijn kant op. Ik zit hier eigenlijk wel een beetje voor gek, bedenk ik me opeens. Die denken vast dat er een steekje bij me los zit. Maar kennelijk zit ik zo goed stil dat ze me niet opmerken terwijl ze al pratend hun weg vervolgen. Een minuutje later hoor ik enthousiaste kinderstemmetjes. Ze komen mijn richting op. Een grote glimlach komt op mijn gezicht. Want nee, er zit geen steekje bij me los hoor. Ik doe gewoon pijlenzoekertje en verstoppertje met mijn twee jongens. Stilletjes kruip ik nog iets beter weg en wacht op de blije kreten als ze me ontdekt hebben. Even voel ik me weer helemaal kind.   Doorgaan met het lezen van “Als ik maar niet voor gek loop!”

Bemoedigen

En, hoe is het met jou?’ Vraagt ze terwijl ze een arm om me heen slaat. ‘Moe’, zeg ik. ‘Heel erg moe’. Ik geef een korte uiteenzetting van de gebroken nachten en de intensieve dagen met mijn niet fitte en buitengewoon temperamentvolle peuter. Ze kijkt me aan en ik zie dat ze me begrijpt. Ze heeft haar portie ook gehad en ze weet wat het is. Er komt geen advies, geen vraag of ik niet te veel doe, wel goed voor mezelf zorg etc. etc. Want ze weet dat het is wat het is. ‘Ja’, zeg ik. ‘Kiezen op elkaar en vertrouwen en volhouden, wachten tot het weer beter wordt.’  Doorgaan met het lezen van “Bemoedigen”