Alle beetjes helpen!

Of ik wilde collecteren? Zittend in het zonnetje besloot ik dat ik dat best wel wilde doen. Normaal gesproken doe ik geen extra dingen. Ik heb mijn handen vol aan mijn gezin, mijn werk, en mijn lichaam heeft soms kuren. Deze collecte is voor het Prinses Beatrix Spierfonds. En nee, ik heb zelf geen spierziekte, maar ik besef dat gezondheid iets is dat kostbaarder is dan alle bergen goud bij elkaar.

Nu komen er echt geen bergen goud in mijn collectebus. Maar als die deur opengaat en mensen bereid zijn te zoeken in hun portemonnee, dan ben ik blij en dankbaar dat mensen iets willen geven. Bijna iedereen heeft direct of indirect te maken met ziekte. Welke ziekte dan ook. En ja, we kunnen niet overal aan geven. Dat zeg ik ook altijd. Ik respecteer het als mensen dit tegen mij zeggen. Maar die kleine bedragen kunnen er meestal best wel vanaf. En dan zeggen we: ‘Alle beetjes helpen.’

Je kunt tegenwoordig ook makkelijk doneren door een QR-code te scannen. Een mooi moment voor mij was toen een man van boven de 80 mijn papiertje aannam met de code erop. Een paar minuten later kwam hij trots met zijn telefoon naar buiten lopen om te laten zien dat hij 4 euro over had gemaakt naar het Spierfonds. Fantastisch toch?

Het zal je niet verbazen, ik ga ook een klein oproepje doen met mijn bescheiden blogje. Mijn website wordt niet door grote hoeveelheden mensen bezocht, maar zoals al eerder gezegd: Alle beetjes helpen! Dus kun je een klein bedrag missen voor onderzoek naar spierziekten. Graag! Je kunt de QR-code scannen die ik in deze blog bij heb gevoegd, of naar de website van het spierfonds gaan. En als de mensen langskomen met de bus, vooral even kijken of je nog ‘een beetje’ geld hebt!

Onverwacht bezoek van emotie

Ik bemerkte opeens een sterke emotie bij mezelf toen ik haar zag. Ik herkende haar meteen, ook vanaf de andere kant van de grote hal. De emotie die ik voelde verraste mij. Het was namelijk verdriet. Verdriet om iets wat nodeloos is gebroken door mensenhanden. Twintig jaar geleden. Doorgaan met het lezen van “Onverwacht bezoek van emotie”

Wat niet is (en wel had moeten zijn)

‘Als ik naar jullie gezinnetje kijk, dan had ik dat ook zo graag gewild voor mijn eigen zoon’. Ik luister naar een vrouw die me in korte tijd veel vertelt over de dingen in haar leven waar ze verdriet om heeft. Wij zijn de afgelopen jaren veranderd van ongewenst kinderloos tot het ideaalbeeld van gelukkig gezinnetje. Mensen zien onze jongens en genieten van het stel. Wij genieten net zo hard of nog harder. Maar… Doorgaan met het lezen van “Wat niet is (en wel had moeten zijn)”

Het dal van de ander

Het was nat en koud op de conferentie van Opwekking. Voornamelijk koud, maar de warmte van God’s aanwezigheid was zoals altijd voelbaar aanwezig. Tijmen en ik hadden onze kleine peuter in de Benjamintent achtergelaten waar hij weer een super de luxe kinderprogramma voorgeschoteld zou krijgen. Hij was meer dan goed onder de pannen. Nu wij nog. Zodra we de grote tent in het oog kregen, zakte de moed ons al in de schoenen. We pasten er niet meer bij. Een tent voor 10.000 mensen, helemaal vol. Buiten op de bankjes? Te koud en te nat. Doorgaan met het lezen van “Het dal van de ander”

Stukje van mij

stukjehart
Ergens beneden onderaan mijn buik zit een dun litteken, niet ver daarvandaan zit een wat korter en dikker litteken. Dat korte dikke litteken is van de operatie aan mijn blinde darm op mijn 14e. Die ontsteking was bijna te laat ontdekt en mijn leven heeft aan een zijden draadje gehangen, aldus de toen dienstdoende chirurg. Doorgaan met het lezen van “Stukje van mij”

De laatste brownie

IMG_2226Brownie contest

Ken je toevallig die scene uit ‘Notting Hill’ waarin gestreden wordt om de laatste brownie? Degene met het zieligste verhaal zou die laatste verrukkelijke brownie winnen. Om de beurt doen de deelnemers hun verhaal met als doel zo beklagenswaardig mogelijk te zijn, want dat levert die felbegeerde laatste brownie op. (last brownie) Doorgaan met het lezen van “De laatste brownie”