Soms is alles wat je er weer even bovenop krijgt een schat van een downer met een oprecht gemeend compliment.
Ik voelde me niet fijn, echt niet. Mijn groep had voortdurend sturing nodig. De blik van de één was genoeg om de ander op de kast te krijgen, en andersom. Het was hard werken en ik wou dat ik de klok even een zetje kon geven. Mijn lijf was vermoeid, mede dankzij een trieste schildklier. Nee, ik voelde me alles behalve fit, vrolijk, levendig, of mooi.
Mieke uit de andere klas zag mij. Met haar outfit die altijd uitsluitend bestaat uit één vaste kleur. Met haar typische langzame manier van doen liep ze vrolijk mijn kant op. ‘Juf, wat z z z zit uw haar mooi!’ Ze tilde haar arm op en pakte kort een lok vast tussen duim en wijsvinger. Op dat ene momentje deed ze mij even mijn spanning en vermoeidheid vergeten. Ik vond eigenlijk dat mijn haar helemaal niet zo mooi zat, maar dat maakte mij niet uit..
Op mijn gezicht brak een glimlach door en mijn geluksmetertje schoot omhoog. Het was precies wat ik nodig had.
Met een pittige groep en een vermoeid lichaam is mijn werk vaak ronduit zwaar te noemen. Maar dit soort cadeautjes maakt dat je weer even verder kunt. Ze vullen je weer even met dat beetje energie dat je nodig hebt. En als een downer dit kan, simpelweg door haar eigen unieke zelf te zijn. Zonder terughoudendheid. Waarom zou dan niet iedereen dat kunnen? Maar wellicht is dat materiaal voor een andere blog.
