kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


3 reacties

Hoe ik zou moeten zijn, maar niet ben…

Een bijzondere titel, vooral omdat hij begint met: ‘Hoe ik zou moeten zijn’. Hoezo, hoe ik zou moeten zijn?

Misschien herken je het een beetje? Dat je zo een soort van lijstje hebt met eisen of regels waar je aan wilt voldoen om ‘een goed mens’ te zijn? Tot op zekere hoogte niks mis mee overigens. Bijvoorbeeld als het gaat over fatsoensnormen en dergelijke. Maar waar eindigen de gebruikelijke fatsoensnormen en waar begint de enorme lijst die je jezelf oplegt om maar te voldoen aan dat ideaalplaatje.

Een klein voorbeeldje van één van de eisen die ik bijna ongemerkt aan mezelf heb gesteld is dat ik me geen zorgen mag maken, dat vind ik kennelijk. Een prachtig streven uiteraard, maar het is én andersom (richt je op het wél, en niet op het niet), en wat als ik me toch zorgen maak? Ja, dan verwijt ik dat mezelf, en maak ik me daar weer zorgen over, en dan krijg ik hoofdpijn en geef ik mezelf op m’n kop dat ik zo moeilijk doe en vervolgens zit ik in een dip, want ik scoor onvoldoende op mijn eigen lijstje. Diepe diepe zucht.

Maar ben ik de enige? Waarschijnlijk zou ik dit niet durven vertellen als ik dat geloofde. Maar ieder kan zo zijn eigen lijstje hebben. En wat zou er allemaal op lijstjes van mensen kunnen staan? Waarop scoor je jezelf?

– Ik mag niet mopperen.
– Ik mag niet vergeten om iemand te feliciteren.
– Ik mag mijn geduld niet verliezen.
– Ik mag niet te veel op de bank zitten.
– Ik moet mijn huis perfect op orde hebben.
– Ik mag niet te veel snoepen.
– Ik mag niet toegeven aan mijn gevoel als het even niet gaat.
– Ik moet al mijn contacten trouw onderhouden.

De balans  slaat in mijn beleving nog wel eens door naar de verkeerde kant. Ik ben niet precies zoals ik zou willen zijn. En hoe kan het eigenlijk ook anders, ik ben een mens. De ene keer verlies ik (soort van) mijn geduld met mijn twee jongens, en de andere keer ben ik iemand vergeten op tijd een mail te sturen. Soms blijf ik maar door tobben over iets, en soms neem ik het mezelf al kwalijk als ik een beetje depri ben van de hormonen eens in de maand, ik kan toch best de baas zijn over mijn gevoel…

Gelukkig ben ik lang niet altijd zo bezig hoor. Het is af en toe dat ik me realiseer dat ik bezig ben met hoe ik van mezelf zou moeten zijn. En zodra ik me dat realiseer, bedenk ik me dat ik hier eigenlijk vrij van wil zijn. En dan bedenk ik me dat ik er ook vrij van kán zijn. Ik kan en mag gewoon mezelf zijn, ben ik de enige onvolmaakte persoon in de wereld? Ben ik de enige die het niet allemaal perfect op een rijtje heeft? Welnee! En zodra ik dat meer van mezelf accepteer, merk ik dat ik het ook makkelijker van anderen accepteer. Win-win zou ik zeggen.

 

 

 

Advertenties