Als ik maar niet voor gek loop!

Ik zit gehurkt achter de vuilcontainer. Zo zit ik al een paar minuten. Even verderop hoor ik een paar jongemannen met elkaar praten. Ze komen mijn kant op. Ik zit hier eigenlijk wel een beetje voor gek, bedenk ik me opeens. Die denken vast dat er een steekje bij me los zit. Maar kennelijk zit ik zo goed stil dat ze me niet opmerken terwijl ze al pratend hun weg vervolgen. Een minuutje later hoor ik enthousiaste kinderstemmetjes. Ze komen mijn richting op. Een grote glimlach komt op mijn gezicht. Want nee, er zit geen steekje bij me los hoor. Ik doe gewoon pijlenzoekertje en verstoppertje met mijn twee jongens. Stilletjes kruip ik nog iets beter weg en wacht op de blije kreten als ze me ontdekt hebben. Even voel ik me weer helemaal kind.   Doorgaan met het lezen van “Als ik maar niet voor gek loop!”

Bemoedigen

En, hoe is het met jou?’ Vraagt ze terwijl ze een arm om me heen slaat. ‘Moe’, zeg ik. ‘Heel erg moe’. Ik geef een korte uiteenzetting van de gebroken nachten en de intensieve dagen met mijn niet fitte en buitengewoon temperamentvolle peuter. Ze kijkt me aan en ik zie dat ze me begrijpt. Ze heeft haar portie ook gehad en ze weet wat het is. Er komt geen advies, geen vraag of ik niet te veel doe, wel goed voor mezelf zorg etc. etc. Want ze weet dat het is wat het is. ‘Ja’, zeg ik. ‘Kiezen op elkaar en vertrouwen en volhouden, wachten tot het weer beter wordt.’  Doorgaan met het lezen van “Bemoedigen”

Als we het allemaal toch niet begrijpen

Wanneer er moeilijke dingen gebeuren die we niet begrijpen heb ik wel eens dat plaatje in gedachten van een grote steen waar in reuzenletters ‘WAAROM?!’ staat geschreven. Soms staan we er tegenaan te bonken en te schreeuwen in wanhoop. Andere keren staan we er moedeloos en verloren tegenaan geleund. We lopen om de steen heen, zoeken in de groeven, kijken naar de plantjes die ertegenaan groeien. Geen antwoord. Doorgaan met het lezen van “Als we het allemaal toch niet begrijpen”

De zoenende mannen (enzo)

Het haalt gewoon het nieuws, dit item. En we hebben er een mening over. Op het jeugdjournaal wordt er een stelling gelanceerd waar de kinderen met ‘eens’ of ‘oneens’ op kunnen reageren. De stelling: ‘Een poster met zoenende mensen moet kunnen’. Ik zoek nog wat verder op internet en er verschijnen bushokjes die flink onder handen zijn genomen. Allemaal als reactie op een poster met twee zoenende mannen. Ik zal gelijk één ding duidelijk maken. In dit stuk ga ik niet mijn mening geven over homoseksualiteit. Ik wil iets anders kwijt.  Doorgaan met het lezen van “De zoenende mannen (enzo)”

Kinderspel

Het spel van onze kinderen is iets waar ik enorm van kan genieten. Ik was zelf ook altijd in de weer met het verzinnen van van alles en ik zie het terug bij onze eigen kinderen. Ze verzinnen zelf dus genoeg. Het één wat wenselijker dan het andere, maar goed, het is allemaal ontwikkeling zullen we dan maar zeggen. Op z’n tijd heb ik ook ideeën en soms draag ik die ook zelf aan bij de kinderen. En dan maar heerlijk genieten en toekijken hoe ze zich vermaken. Vandaag mag je dus meekijken met ons ‘kinderspel’. Doorgaan met het lezen van “Kinderspel”

Hoe ik zou moeten zijn, maar niet ben…

Een bijzondere titel, vooral omdat hij begint met: ‘Hoe ik zou moeten zijn’. Hoezo, hoe ik zou moeten zijn?

Misschien herken je het een beetje? Dat je zo een soort van lijstje hebt met eisen of regels waar je aan wilt voldoen om ‘een goed mens’ te zijn? Tot op zekere hoogte niks mis mee overigens. Bijvoorbeeld als het gaat over fatsoensnormen en dergelijke. Maar waar eindigen de gebruikelijke fatsoensnormen en waar begint de enorme lijst die je jezelf oplegt om maar te voldoen aan dat ideaalplaatje. Doorgaan met het lezen van “Hoe ik zou moeten zijn, maar niet ben…”

De iets té zelfstandige peuter

Ik juich de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van mijn kinderen altijd enorm toe. Als het niet is voor hun eigen functioneren en zelfvertrouwen, dan is het wel omdat ik dan weer minder hoef te helpen. Maar niet altijd zijn de zelfstandige acties goed geslaagd. Zoals laatst tijdens onze vakantie in een huisje. We hebben het allemaal schoongemaakt met ontsmettend schoonmaakmiddel, dat zeg ik er maar alvast bij… Doorgaan met het lezen van “De iets té zelfstandige peuter”

Van die dagen…

Het is ochtend, ik lig nog half te dromen in mijn bed en ik probeer te ontkennen dat de kinderen alweer wakker zijn. De nacht was drama, want de jongens hadden kennelijk geen zin om door te slapen. ‘Mama, waarom blijf je zo lang in je bed liggen?’ vraagt Brent. Euhm, tja, waarom zou dat nou toch zijn? Ik stommel naar beneden en eigenlijk ben ik niet echt te genieten… Doorgaan met het lezen van “Van die dagen…”

Niet zo serieus!

Er zijn van die momenten waar je flink van kunt balen, of je moet er hartelijk om lachen. In deze blogpost neem ik je mee naar drie van mijn voorvalletjes waar ik voornamelijk alleen maar lol om heb gehad. Ik realiseerde me dat het heel verlichtend kan werken om maar gewoon te lachen om dingen die fout gaan. Zolang andere mensen niet vreselijk de dupe zijn van mijn niet zo heldere momentjes, denk ik dat ik er indien nodig van mag leren, en er verder gewoon hartelijk om moet lachen. Doe ik zo mijn best met alles, en ondertussen ben ik gewoon een mens, wie had dat gedacht?
Doorgaan met het lezen van “Niet zo serieus!”