Het schoolkamp is één van de momenten dat je leuke gesprekken kunt hebben met je collega’s, maar ook je leerlingen kunnen je soms verrassen met uitspraken die je aan het denken zetten. Zo ook toen we na een half mislukt spel het bos uitwandelden. Mislukt, omdat we laserguns bij ons hadden, maar deze niet op konden laden. En hoewel het voor mij natuurlijk altijd om mijn leerlingen gaat, was ook ik best teleurgesteld, want hoe leuk is het om in het bos achter die gasten aan te rennen terwijl je ze af probeert te ‘lasergunnen’. Ik bakte er niks van, want ik was heel snel af, maar het was bijzonder vermakelijk. Helaas was het opladen van mijn lasergun daarna onbegonnen werk en bleef het bij één ronde.
Terwijl ik met één van mijn leerlingen het bos uitliep, praatten we met elkaar over de laserguns en hoe het nu toch kwam dat ze het niet deden. Op een gegeven moment gaf ik ook maar uiting aan mijn ongenuanceerder mening: Het was gewoon stom dat ze het niet deden. Maar deze specifieke leerling is van het observeren en analyseren en na een kort moment van stilte was zijn reactie als volgt: ‘Juf, u vindt eigenlijk best wel veel dingen stom’. Ik moest er even hartelijk om lachen en ik herhaalde wat hij had gezegd tegen een collega die daar net bij het hek stond te wachten. ‘Maar er zijn toch ook heel veel stomme dingen?’ zeiden we lachend in koor. En vervolgens ging het gesprek over hoeveel dingen er wel niet stom zijn. En hoewel mijn leerling me met die opmerking een goede spiegel voorhield, was het voor mij ook heerlijk ontnuchterend.
Tegenwoordig mogen we over alles een mening hebben. En soms voelt het alsof het ook gewoon moet. Ik leer mijn klas na te denken over wat ze ergens van vinden en als ik dat niet doe, dan regelt het Jeugdjournaal dat wel voor me. Eén blik op
Social Media maakt duidelijk dat we over alles wat los en vast zit een mening mogen en kunnen hebben. Het hondje van de buurvrouw, de schoenen van de minister, het gewicht van een willekeurig persoon op t.v.. Alles mag beoordeeld worden. Je eigen mening hebben hoort bij je identiteit. Wat vind jij en waarom?
Soms ben ik ‘meningmoe’, maar dan baal ik wel ergens van, of ik heb ergens last van, of er is al genoeg over gezegd. Wat mij betreft is het dan volkomen legitiem om dat dan af en toe te uiten door het gewoon stom te vinden. Het haalt de zwaarte er een beetje uit en je kunt toch een beetje duiden hoe je je ergens bij voelt. Toch? Erg professioneel is het dan weer niet. Als ik met ouders spreek zal ik niet zo snel zeggen dat ik het stom vind dat hun kind steeds manieren zoekt om de regels te omzeilen. Ook in een multidisciplinair overleg (gesprek met meerder professionals) zal ik het niet zo snel op die manier uiten. Bovendien is mijn mening en hoe ik mij voel op dat soort momenten niet relevant, want het gaat niet om mij.
De dagelijkse klassenpraktijk is informeler. En aangezien mijn leerling de observatie had gedaan bij mij in de dagelijkse praktijk kun je wel raden dat ik het in de klas af en toe hanteer. Ik hoor het mezelf wel zeggen hoor: ‘Als ik terugkom in de klas na de gym en iedereen rent achter elkaar aan, dan vind ik dat stom’. Op dat moment zit iedereen natuurlijk wel braaf op zijn stoeltje, want een beetje overwicht moet ik wel hebben ten slotte. Het woordje stom is gewoon duidelijk, eenvoudig en in bovengenoemde voorbeeld hoef ik me ook niet nader te verklaren. Dit snappen leerlingen van hun juf (als het goed is).
Ik dacht echt dat ik niet de hele dag door aan het roepen was hoe stom dingen zijn. Je zou bijna gaan geloven dat dat wel zo is. Mijn leerling zal mij meerdere malen hebben horen zeggen hoe stom iets wel niet was. En wie weet, onbewust. Maar je weet hoe het gaat. Als je er eenmaal bewust van bent gemaakt dan hoor je het jezelf opeens iedere keer zeggen. Het viel wel mee hoor, vond ik zelf… Mijn collega’s moesten wel lachen om de opmerking van mijn leerling en dat maakt het er voor mij in de praktijk alleen maar grappiger op. Als dingen ook ‘gewoon stom’ mogen zijn dan is daarmee ook de kous af. En tegenwoordig moet ik glimlachen als ik weer benoem hoe stom ik iets vind…