kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


Een reactie plaatsen

Image management

Ik was jong en onzeker. Een jaar of 18. Mijn tijd op het MBO begon leuk en goed, maar rond het derde en vierde leerjaar ontdekten mijn klasgenoten dat het kennelijk leuk was om mij te treiteren. Verkering had ik nooit gehad, terwijl mijn klasgenoten al lang en breed seksueel actief waren. Iets waar ik als jonge christen met mijn verstand niet bij kon. Externe praktijkschoolweken waren het ergst. Lees verder

Advertenties


Een reactie plaatsen

Afgeraden ?

hoge bomenWe staan stil. Auto’s voor ons en auto’s achter ons. De jonge medewerkers van het parkeerterrein beginnen zich te overduidelijk te vervelen. De uitrijkaarten zijn allang en breed gescand. We staan in de warmte en vragen ons af hoe lang het nog gaat duren. Het valt mee, met een minuut of 10 zijn we van het terrein. Aan de andere kant van de weg is een gestage stroom auto’s en bussen. Onderweg naar waar wij net vandaan komen. De radio staat aan en we luisteren naar een nieuwsbericht: ‘Niet meer naar de keukenhof komen, het parkeerterrein is vol en het is stervensdruk’. We moeten lachen. We hebben er al een lange en goede dag op zitten. Om 08:00 al voor de poorten staan heeft zo zijn voordelen. Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik kies voor…

Hoe groot is de kans dat je voor een gele jas zou kiezen? Voor mij eigenlijk niet zo heel groot, want geel staat me niet, maar dat is dan ook de enige reden. Geel is een kleur vol energie en vrolijkheid. En zo kort na de winter is dat precies waar mensen naar snakken.

‘Die is voor mij’, was het eerste wat mijn collega dacht toen ze de gele jas in de schappen zag hangen. Ze kocht hem, trok hem aan naar haar werk en combineerde de jas met een paar prachtig rode laarsjes. Toen ik haar ’s ochtends zo richting de deur van de school zag lopen kon ik een brede glimlach niet onderdrukken. Wauw, wat een verademing om iemand zo te zien! Lees verder


3 reacties

Voor als je tekort schiet

Chaos, het is de reden dat ik zo graag overzichtjes maak, het is waarschijnlijk de reden dat ik zo graag schrijf. Het is ook de oorzaak van talrijke kleine foutjes en vele momenten van onzekerheid. Mijn hersenen zijn nogal eens in de war namelijk. En dat kan in het dagelijks leven best wel eens lastig zijn, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Gelukkig kan ik er meestal om lachen. Maar toch… Lees verder


Een reactie plaatsen

Onze fantastische welvaart (soort van)

Zuchtend en hevig ontmoedigd loop ik speurend naar een bepaald item tussen de kratten met spullen door die we op ons zoldertje hebben gestouwd. Eigenlijk mogen we al van geluk spreken dat we zo’n zolder hebben om spullen kwijt te kunnen. Het is bizar wat je als mens allemaal vasthoudt in de veronderstelling dat je het vast wel weer een keer kunt gebruiken. Sommige spullen hebben we al in geen jaren meer aangeraakt. Van andere spullen ben ik het bestaan al bijna vergeten. Spullen, spullen en nog eens spullen. En speelgoed! Sinds we kinderen hebben, lijkt het wel alsof er ooit een grote kiepwagen vol speelgoed zijn inhoud heeft geleegd in ons huis. En zeker nu het vakantie is, heb ik er veel meer werk aan dan me lief is. Want hoe meer spullen, hoe meer werk. Dat is ondertussen wel mijn conclusie. Lees verder


3 reacties

Een kleine persoonlijke update

Het is ondertussen al zo lang geleden dat ik geblogd heb, dat ik eerst maar eens tijd neem voor een korte update. Mijn blogje ben ik zeker niet vergeten, maar de afgelopen periode voelde ik eenvoudigweg heel weinig opborrelen om over te schrijven. Er ligt een aantal concepten en wellicht dat ik daar binnenkort eens wat mee doe. Maar voor nu een korte update, gewoon over mij. Op z’n tijd vind ik dat dat wel mag, hoewel mijn principe is dat ik in de eerste plaats niet (helemaal) óver of vóór mezelf schrijf. Lees verder


1 reactie

Snap je het écht niet?

‘Nou ja zeg, wat een lomperik!’ Dat is mijn eerste gedachte als ik vanuit mijn ooghoek een fietser zie verschijnen. We zijn met ons gezinnetje op de Open Haven dag in Gorinchem waar we samen met heel veel andere mensen rustig door de drukte kuieren. Ik snap niet zo goed hoe iemand het verzint om tussen al die lopende mensen rond te gaan fietsen. Wat mij betreft én onhandig én onveilig. Oordeel geveld. Totdat de jongeman mijn blikveld in komt gefietst. Ik kijk terloops naar hem en dan herken ik hem. Hij blijkt één van mijn leerlingen te zijn.

Ik moet denken aan iets wat ik onlangs in een blog van iemand anders las. We zien wel andermans fouten, maar niet wat daarachter zit. En het gaat ontzettend snel, zo blijkt eens te meer voor mij. Voor ik het weet, heb ik iemand voor lomperik uitgemaakt. Want ik zie zijn ‘fout’.  Maar achter die fout zit dus een jongen die niet gezegend is met de  ‘gebruikelijke gemiddelde’ intelligentie. En dat kun je hem niet kwalijk nemen. Maar ja. De fouten, die zie je. En daar kunnen we maar wát makkelijk over oordelen. In een oogwenk.

Neem bijvoorbeeld de jongen waarvan ouders blij zijn dat hij nu bekend is bij de politie. Zodra hij in spannende situaties verzeild raakt, is het voor ouders een geruststelling dat hij thuis zal worden gebracht en niet meteen bekeurd wordt of wat dan ook. Dit soort gasten komen we vaker tegen dan we beseffen. De naïviteit, het gebrek aan inzicht en de in onze ogen meest onlogische acties. Iets wat voor de meesten van ons vanzelfsprekend is, blijkt voor veel anderen abacadabra. Wij denken bij onszelf: ‘Snap je dat dan niet?’ En het antwoord kan zomaar zijn: ‘Nee, ik snap het werkelijk niet’.

Wij hebben zo vaak de neiging om onze mening te uiten en ons oordeel te vellen. Daarbij vinden we onszelf heel wat, want wíj hebben tenslotte wél het inzicht, en het verstand om te weten hoe het moet. Ja, wij zijn echt beter, zeker weten. Hoofdschuddend lopen we langs taferelen en aanschouwen andermans ondoordachte acties, we kijken elkaar aan en voelen onszelf superieur. Want wij zouden zulke dingen nooooooit doen… Wat een geruststelling voor ons ego.

Het voorgaande is natuurlijk erg zwart-wit gesteld. Gelukkig is niet iedereen hetzelfde. Gelukkig zijn we allemaal anders. Ik ben écht geen persoon die overal met oordeeltjes rondstrooit, maar af en toe floept het er toch ongemerkt uit en ben ik blij dat anderen mij corrigeren of dat ik even met mijn neus op de feiten wordt gedrukt, zoals in het voorbeeld waar ik dit stukje mee begon. Alle mensen anders. De één heeft wat meer begeleiding en sturing nodig dan de ander. Laten we vooral van elkaar blijven houden.