kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


Een reactie plaatsen

Afgeraden ?

hoge bomenWe staan stil. Auto’s voor ons en auto’s achter ons. De jonge medewerkers van het parkeerterrein beginnen zich te overduidelijk te vervelen. De uitrijkaarten zijn allang en breed gescand. We staan in de warmte en vragen ons af hoe lang het nog gaat duren. Het valt mee, met een minuut of 10 zijn we van het terrein. Aan de andere kant van de weg is een gestage stroom auto’s en bussen. Onderweg naar waar wij net vandaan komen. De radio staat aan en we luisteren naar een nieuwsbericht: ‘Niet meer naar de keukenhof komen, het parkeerterrein is vol en het is stervensdruk’. We moeten lachen. We hebben er al een lange en goede dag op zitten. Om 08:00 al voor de poorten staan heeft zo zijn voordelen. Lees verder


Een reactie plaatsen

Ik kies voor…

Hoe groot is de kans dat je voor een gele jas zou kiezen? Voor mij eigenlijk niet zo heel groot, want geel staat me niet, maar dat is dan ook de enige reden. Geel is een kleur vol energie en vrolijkheid. En zo kort na de winter is dat precies waar mensen naar snakken.

‘Die is voor mij’, was het eerste wat mijn collega dacht toen ze de gele jas in de schappen zag hangen. Ze kocht hem, trok hem aan naar haar werk en combineerde de jas met een paar prachtig rode laarsjes. Toen ik haar ’s ochtends zo richting de deur van de school zag lopen kon ik een brede glimlach niet onderdrukken. Wauw, wat een verademing om iemand zo te zien! Lees verder


3 reacties

Kinderspel

Het spel van onze kinderen is iets waar ik enorm van kan genieten. Ik was zelf ook altijd in de weer met het verzinnen van van alles en ik zie het terug bij onze eigen kinderen. Ze verzinnen zelf dus genoeg. Het één wat wenselijker dan het andere, maar goed, het is allemaal ontwikkeling zullen we dan maar zeggen. Op z’n tijd heb ik ook ideeën en soms draag ik die ook zelf aan bij de kinderen. En dan maar heerlijk genieten en toekijken hoe ze zich vermaken. Vandaag mag je dus meekijken met ons ‘kinderspel’. Lees verder


Een reactie plaatsen

De iets té zelfstandige peuter

Ik juich de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van mijn kinderen altijd enorm toe. Als het niet is voor hun eigen functioneren en zelfvertrouwen, dan is het wel omdat ik dan weer minder hoef te helpen. Maar niet altijd zijn de zelfstandige acties goed geslaagd. Zoals laatst tijdens onze vakantie in een huisje. We hebben het allemaal schoongemaakt met ontsmettend schoonmaakmiddel, dat zeg ik er maar alvast bij… Lees verder


2 reacties

Van die dagen…

Het is ochtend, ik lig nog half te dromen in mijn bed en ik probeer te ontkennen dat de kinderen alweer wakker zijn. De nacht was drama, want de jongens hadden kennelijk geen zin om door te slapen. ‘Mama, waarom blijf je zo lang in je bed liggen?’ vraagt Brent. Euhm, tja, waarom zou dat nou toch zijn? Ik stommel naar beneden en eigenlijk ben ik niet echt te genieten… Lees verder


3 reacties

Niet zo serieus!

Er zijn van die momenten waar je flink van kunt balen, of je moet er hartelijk om lachen. In deze blogpost neem ik je mee naar drie van mijn voorvalletjes waar ik voornamelijk alleen maar lol om heb gehad. Ik realiseerde me dat het heel verlichtend kan werken om maar gewoon te lachen om dingen die fout gaan. Zolang andere mensen niet vreselijk de dupe zijn van mijn niet zo heldere momentjes, denk ik dat ik er indien nodig van mag leren, en er verder gewoon hartelijk om moet lachen. Doe ik zo mijn best met alles, en ondertussen ben ik gewoon een mens, wie had dat gedacht?
Lees verder


4 reacties

Het is gewoon Wabi Sabi…

Beng! Beng! ‘Neeee, niet doen! M’n tafel!’ Ik ben er zojuist getuige van hoe mijn twee jarige peuter letterlijk twee putjes in onze eikenhouten tafel slaat met zijn níet eikenhouten inlegpuzzel. Het gaat razend snel en ik ben het niet voor. Met wat spuug probeer ik de putjes weg te poetsen, want iemand had me ooit gezegd dat hout weer een beetje omhoog komt van nattigheid. Geen idee of het waar is, maar je kan het maar proberen. Lees verder