kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


Een reactie plaatsen

Zelfstandige peuter, arghhhhh!

Ik juich de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van mijn kinderen altijd enorm toe. Als het niet is voor hun eigen functioneren en zelfvertrouwen, dan is het wel omdat ik dan weer minder hoef te helpen. Maar niet altijd zijn de zelfstandige acties goed geslaagd. Zoals laatst tijdens onze vakantie in een huisje. We hebben het allemaal schoongemaakt met ontsmettend schoonmaakmiddel, dat zeg ik er maar alvast bij… Lees verder

Advertenties


2 reacties

Van die dagen…

Het is ochtend, ik lig nog half te dromen in mijn bed en ik probeer te ontkennen dat de kinderen alweer wakker zijn. De nacht was drama, want de jongens hadden kennelijk geen zin om door te slapen. ‘Mama, waarom blijf je zo lang in je bed liggen?’ vraagt Brent. Euhm, tja, waarom zou dat nou toch zijn? Ik stommel naar beneden en eigenlijk ben ik niet echt te genieten… Lees verder


3 reacties

Niet zo serieus!

Er zijn van die momenten waar je flink van kunt balen, of je moet er hartelijk om lachen. In deze blogpost neem ik je mee naar drie van mijn voorvalletjes waar ik voornamelijk alleen maar lol om heb gehad. Ik realiseerde me dat het heel verlichtend kan werken om maar gewoon te lachen om dingen die fout gaan. Zolang andere mensen niet vreselijk de dupe zijn van mijn niet zo heldere momentjes, denk ik dat ik er indien nodig van mag leren, en er verder gewoon hartelijk om moet lachen. Doe ik zo mijn best met alles, en ondertussen ben ik gewoon een mens, wie had dat gedacht?
Lees verder


4 reacties

Het is gewoon Wabi Sabi…

Beng! Beng! ‘Neeee, niet doen! M’n tafel!’ Ik ben er zojuist getuige van hoe mijn twee jarige peuter letterlijk twee putjes in onze eikenhouten tafel slaat met zijn níet eikenhouten inlegpuzzel. Het gaat razend snel en ik ben het niet voor. Met wat spuug probeer ik de putjes weg te poetsen, want iemand had me ooit gezegd dat hout weer een beetje omhoog komt van nattigheid. Geen idee of het waar is, maar je kan het maar proberen. Lees verder


1 reactie

Groene vingers?

Iedereen die mij een beetje kent die weet dat de plantjes in mijn huis precies genoeg water krijgen om net niet het loodje te leggen. En tuinieren doet mijn man, gewoon omdat het erbij hoort, en omdat hij het minder erg vindt dan ik. Het is dan ook uitgesproken humor dat ik op mijn werk ingedeeld ben als het aanspreekpunt van sector groen. Nu, aanspreken over groenzaken kun je me altijd natuurlijk… Lees verder


2 reacties

Strooien met spreuken

Vroeger had je tegeltjes, die hingen dan ergens in huis. Meestal in wit en blauw. Op zo een tegeltje stond dan een wijze, of grappige spreuk. Tegenwoordig zien we de spreuken zo een beetje overal langskomen. Onlangs zag ik dus deze in het tuincentrum. En ik had het even helemaal gehad met al die spreuken. Waarom? Lees verder