kijkmomentjes

Hoe beter je kijkt, hoe meer je ziet


3 reacties

Voor als je tekort schiet

Chaos, het is de reden dat ik zo graag overzichtjes maak, het is waarschijnlijk de reden dat ik zo graag schrijf. Het is ook de oorzaak van talrijke kleine foutjes en vele momenten van onzekerheid. Mijn hersenen zijn nogal eens in de war namelijk. En dat kan in het dagelijks leven best wel eens lastig zijn, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Gelukkig kan ik er meestal om lachen. Maar toch… Lees verder

Advertenties


Een reactie plaatsen

Onze fantastische welvaart (soort van)

Zuchtend en hevig ontmoedigd loop ik speurend naar een bepaald item tussen de kratten met spullen door die we op ons zoldertje hebben gestouwd. Eigenlijk mogen we al van geluk spreken dat we zo’n zolder hebben om spullen kwijt te kunnen. Het is bizar wat je als mens allemaal vasthoudt in de veronderstelling dat je het vast wel weer een keer kunt gebruiken. Sommige spullen hebben we al in geen jaren meer aangeraakt. Van andere spullen ben ik het bestaan al bijna vergeten. Spullen, spullen en nog eens spullen. En speelgoed! Sinds we kinderen hebben, lijkt het wel alsof er ooit een grote kiepwagen vol speelgoed zijn inhoud heeft geleegd in ons huis. En zeker nu het vakantie is, heb ik er veel meer werk aan dan me lief is. Want hoe meer spullen, hoe meer werk. Dat is ondertussen wel mijn conclusie. Lees verder


4 reacties

De zoenende mannen (enzo)

Het haalt gewoon het nieuws, dit item. En we hebben er een mening over. Op het jeugdjournaal wordt er een stelling gelanceerd waar de kinderen met ‘eens’ of ‘oneens’ op kunnen reageren. De stelling: ‘Een poster met zoenende mensen moet kunnen’. Ik zoek nog wat verder op internet en er verschijnen bushokjes die flink onder handen zijn genomen. Allemaal als reactie op een poster met twee zoenende mannen. Ik zal gelijk één ding duidelijk maken. In dit stuk ga ik niet mijn mening geven over homoseksualiteit. Ik wil iets anders kwijt.  Lees verder


5 reacties

Of ik van kerst houd

Zo, dat was het weer. De kerstdagen zijn voorbij. Sinterklaas hadden we gelukkig op 5 december al uitgezwaaid, en toen leefden we verder richting kerst. Stukje bij beetje zag je steeds meer lichtjes en versiering verschijnen, zowel binnen als buiten. De lichtjes geven altijd een vrolijke en gezellige uitstraling. Ik moet je bekennen dat ik best wel wat last heb van de donkere dagen, dus al het extra licht is welkom. Maar goed, genoeg drama. Of ik van kerst houd. Dat is de vraag die mij de afgelopen weken bezig heeft gehouden. Lees verder


2 reacties

Schreeuw in de leegte

‘Er is nu hulp nodig!’ De moeder van een kind. Een kind dat vastloopt en op vele momenten volledig doordraait. Een kind met een stoornis, een kind met meer dan één probleem. Het koppie werkt niet goed. Regelmatig kortsluiting, regelmatig escalatie. Het leven wordt er tot in de kleinste details door  gedomineerd. Dit is niet normaal. Integendeel. Het gaat niet meer, het is niet meer uit te houden. De (pleeg)ouders gaan er aan onderdoor. En ze roepen. Ze roepen om hulp. En het duurt maar, en het duurt maar. Het is keihard werken, zonder pauze, zonder rust, zonder weekend. Door en door en door. Lees verder


5 reacties

Over de grens met ‘bloot’

Ik sta in de rij bij de Bruna om een afgeprijsde kalender af te rekenen. Ruben zit in de buggy en ik wacht geduldig tot de man voor me zijn krasloten heeft afgerekend. Ondertussen scharrelt er een jongen van een jaar of negen rond met zijn moeder. Ik kijk naar het advertentieschermpje op de toonbank, gedachteloos. Het dringt pas tot me door wat ik zie als ik in een automatisme tegen de jongen wil zeggen dat hij maar even de andere kant op moet kijken. Lees verder