Aanradertje!

In 2019 schreef ik het bericht ‘Waarom niet’. Het verhaal van twee fijne mensen die hadden besloten om er voor te gaan. Huis in Nederland verkocht en op zoek naar een mooi plekje in de Eifel in Duitsland. En ik kan je vertellen dat het ze is gelukt. En goed ook! Ze hebben een prachtig vrijstaand huis gevonden met een uitzichtje waar je helemaal gelukkig van wordt. In de vakanties treffen we elkaar en keer op keer staan we stil bij de heerlijke plek die ze gevonden hebben. Op Facebook barst het ondertussen van de berichten over het rondje met het hondje en het heerlijke appartement. Je wordt meegenomen in een prachtige omgeving waar je je hart op kunt halen. En dat hebben wij een week geleden dus maar eens gedaan. Als één van de eerste 10 bezoekers hebben wij genoten van het appartement dat ze met veel liefde hebben ingericht. Een plek waar je je meteen thuis kunt voelen.

Onze zomervakantie was leuk, maar ook kouder en natter dan we hadden gehoopt. Mijn lichaam en geest zaten tegen uitputting aan door een schooljaar waarin ik voortdurend op scherp moest staan, ieder moment van de werkdag. Tijd voor herstel was er onvoldoende en de zomervakantie had niet later moeten komen. Toen Wendy riep dat de herfstvakantie nog vrij was in hun appartement was de keuze makkelijk gemaakt. En ik kan je zeggen, het heeft me precies gebracht wat ik hoopte: Rust.

Doorgaan met het lezen van “Aanradertje!”

Sommige mensen…

‘Oh kijk! een programmeerbare robot!’ Brent (8) en ik (oké dan, 40) vliegen op de doos af en trekken hem open. Dit zijn namelijk de mooie dingen om tegen te komen in de kringloopwinkel. Een paar maanden geleden had ik ook al zo iets gevonden en betaalde toen maar 3 euro voor een zo goed als nieuwe (MIND)robot. We hadden er ooit één aan Brent gegeven voor zijn verjaardag en deze nam ik mee voor op school. Ik heb toen niet eens de moeite genomen om hem te declareren.

Doorgaan met het lezen van “Sommige mensen…”

Hoe lang kun jij je adem inhouden?

Het is net alsof we al heel lang onze adem inhouden, vind je ook niet? En het gaat doorgaans niet zo goed met mensen die hun adem te lang in moet houden. Die lopen blauw aan en zo.
Vorig weekend liep ik langs plekken waar mensen genoten van het ijs. Er werd plezier gemaakt, gelachen en genoten. En dat genieten, dát is nu eens echt leven. Leven zoals het bedoeld is. Volop genieten. En genieten doe je als het even kan met elkaar. Het is als adem, en we hebben het allemaal nodig. Niemand uitgezonderd.

Doorgaan met het lezen van “Hoe lang kun jij je adem inhouden?”

Even iets anders

Aan het begin van het hele coronacircus, vroeg ik me af waar ik over wilde schrijven. Ik vond het eigenlijk maar niks om het maar steeds over de dingen te hebben die met corona te maken hebben. Dat het er is kunnen we niet ontkennen, en dat het een enorme impact heeft op mensenlevens is een gegeven. Maar het kaapt ook aandacht en energie weg. Ik zie het om me heen gebeuren. Lusteloosheid, boosheid, van alles eigenlijk. En mij laat het ook niet koud. Zeker niet als ik de dinsdag voor de lock down zie hoe mijn leerlingen worstelen met de sluiting van de school. Ook mijn eigen kinderen moesten schakelen. Het was eigenlijk best heftig.

Doorgaan met het lezen van “Even iets anders”

Goed voor de weerstand

En toen stonden we voor een voldongen feit. Van een dringend advies, naar een verplichting. Ook in het onderwijs. Ook in het voortgezet speciaal onderwijs. De eerste reactie hierop van één van mijn collega’s: ‘Gatver!’ Nu is dat misschien niet zo een net woord voor op een christelijke school, maar het gaf precies datgene weer wat ze bedoelde. Met onze specifieke doelgroep aan de slag moeten met mondkapjes, het is echt geen goed idee. En de afgelopen dagen hadden we meerdere momenten dat we gruwelden van wat we zagen.

Doorgaan met het lezen van “Goed voor de weerstand”

Al die mondkapjes…

Ik moest flink schakelen met dat hele mondkapjesverhaal. En dat niet alleen. Iedereen heeft een mening. Nu kon ik natuurlijk weer een blog schrijven over het wel en wee en wat we ervan moeten vinden, maar ik wil het toch een beetje ‘luchtig’ houden zeg maar. Dus bij deze een verzameling praktijkgevallen. Njoy!

Doorgaan met het lezen van “Al die mondkapjes…”

Alle beetjes helpen!

Of ik wilde collecteren? Zittend in het zonnetje besloot ik dat ik dat best wel wilde doen. Normaal gesproken doe ik geen extra dingen. Ik heb mijn handen vol aan mijn gezin, mijn werk, en mijn lichaam heeft soms kuren. Deze collecte is voor het Prinses Beatrix Spierfonds. En nee, ik heb zelf geen spierziekte, maar ik besef dat gezondheid iets is dat kostbaarder is dan alle bergen goud bij elkaar.

Nu komen er echt geen bergen goud in mijn collectebus. Maar als die deur opengaat en mensen bereid zijn te zoeken in hun portemonnee, dan ben ik blij en dankbaar dat mensen iets willen geven. Bijna iedereen heeft direct of indirect te maken met ziekte. Welke ziekte dan ook. En ja, we kunnen niet overal aan geven. Dat zeg ik ook altijd. Ik respecteer het als mensen dit tegen mij zeggen. Maar die kleine bedragen kunnen er meestal best wel vanaf. En dan zeggen we: ‘Alle beetjes helpen.’

Doorgaan met het lezen van “Alle beetjes helpen!”

You tell me…

‘Je hebt er moeite mee he?’ Zegt mijn collega terwijl ze met de rolmaat de afstand tussen de tafels opmeet. ‘Ja, best wel’ zeg ik. We hebben net de tafels uit elkaar geschoven en hebben gekeken naar looproutes en onderlinge afstand van anderhalve meter. Ik zit ergens mee. En dat is of het dit allemaal wel waard is. Binnen onze VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) afdeling worden de nodige aanpassingen gedaan om weer zo goed, en bovenal, zo veilig mogelijk van start te kunnen gaan. Het protocol is gemaakt, met daarbij de nodige aantekeningen om het zo haalbaar mogelijk te maken. Helemaal goed dus…

Doorgaan met het lezen van “You tell me…”

1,5 meter GAME

Wat als je het huidige boodschappen doen zou zien als een leuke ‘Game’?

‘U moet een winkelwagen meenemen mevrouw’, zegt de jonge winkelmedewerkster. Ze staat met een grote rol papier in haar ene hand en in de andere hand houdt ze een fles schoonmaakspray. ‘Nou, zeg ik, dat wordt grappig dan, want ik heb maar 1 boodschap’. Het winkelwagentje voor mij uitduwend stippel ik in gedachten de snelste route naar de diepvriesfrikandellen uit. Ik houd namelijk van snel…

Doorgaan met het lezen van “1,5 meter GAME”

Een minder handige eigenschap

‘Waar is uw dochter?’ Het was een telefoontje van de directeur van de Mavo. Mijn moeder nam op en reageerde verbaasd. ‘Deborah is volgens mij cadeautjes kopen in het dorp, hoezo?’ Ondertussen liep ik inderdaad op mijn dooie akkertje langs de winkels in het dorp en was ik me van geen kwaad bewust. In mijn beleving had ik namelijk op een later tijdstip mijn tentamen. Nu, in deze tijd, zou ik gelijk gebeld zijn op mijn mobiele telefoon, maar ja, dat was dus nog niet. Toen ik thuiskwam vroeg mijn moeder of ik niet iets vergeten was… Nee, ik was niks vergeten, hoezo?
Doorgaan met het lezen van “Een minder handige eigenschap”