You tell me…

‘Je hebt er moeite mee he?’ Zegt mijn collega terwijl ze met de rolmaat de afstand tussen de tafels opmeet. ‘Ja, best wel’ zeg ik. We hebben net de tafels uit elkaar geschoven en hebben gekeken naar looproutes en onderlinge afstand van anderhalve meter. Ik zit ergens mee. En dat is of het dit allemaal wel waard is. Binnen onze VSO (Voortgezet Speciaal Onderwijs) afdeling worden de nodige aanpassingen gedaan om weer zo goed, en bovenal, zo veilig mogelijk van start te kunnen gaan. Het protocol is gemaakt, met daarbij de nodige aantekeningen om het zo haalbaar mogelijk te maken. Helemaal goed dus…

Doorgaan met het lezen van “You tell me…”

1,5 meter GAME

Wat als je het huidige boodschappen doen zou zien als een leuke ‘Game’?

‘U moet een winkelwagen meenemen mevrouw’, zegt de jonge winkelmedewerkster. Ze staat met een grote rol papier in haar ene hand en in de andere hand houdt ze een fles schoonmaakspray. ‘Nou, zeg ik, dat wordt grappig dan, want ik heb maar 1 boodschap’. Het winkelwagentje voor mij uitduwend stippel ik in gedachten de snelste route naar de diepvriesfrikandellen uit. Ik houd namelijk van snel…

Doorgaan met het lezen van “1,5 meter GAME”

Een minder handige eigenschap

‘Waar is uw dochter?’ Het was een telefoontje van de directeur van de Mavo. Mijn moeder nam op en reageerde verbaasd. ‘Deborah is volgens mij cadeautjes kopen in het dorp, hoezo?’ Ondertussen liep ik inderdaad op mijn dooie akkertje langs de winkels in het dorp en was ik me van geen kwaad bewust. In mijn beleving had ik namelijk op een later tijdstip mijn tentamen. Nu, in deze tijd, zou ik gelijk gebeld zijn op mijn mobiele telefoon, maar ja, dat was dus nog niet. Toen ik thuiskwam vroeg mijn moeder of ik niet iets vergeten was… Nee, ik was niks vergeten, hoezo?
Doorgaan met het lezen van “Een minder handige eigenschap”

Terugblik

‘In goede handen, ik weet dat ze er zijn’. Een liedje van Kinga Bán dat vandaag steeds een beetje door mijn hoofd speelt. Een liedje dat ze schreef, omdat ze wist dat ze afscheid zou gaan nemen. Terwijl ik in het schemerdonker door de mist fiets met mijn oudste zoon achterop, neurie ik de melodie. ‘In goede handen’. Emotioneel als ik soms kan zijn, schieten de tranen in mijn ogen en dank ik God dat ik mag bestaan en dat ik voor mijn kinderen mag zorgen. En de kinderen van Kinga? Geen moeder, maar toch, in goede handen. Want hoe hard en genadeloos dit leven heel vaak ook lijkt, zonder Hem… Doorgaan met het lezen van “Terugblik”

Lastige kids!?

FLATS! Daar gaat de groene John Deere loopfiets van Ruben. Midden op het fietspad. Meneer is boos, moe en gefrustreerd. Net uit school opgehaald. Het is vrijdagmiddag, en hij heeft duidelijk wat moeite met het omschakelen naar een andere situatie. De juf heeft ballonnen uitgedeeld en dat is voor Ruben een extra ‘puzzelstukje’. Want hoe of wat wil je met een ballon als je met de loopfiets naar huis moet? Ik had al wel een oplossing, maar Ruben stond erop: De ballon moest en zou hij zelf vasthouden, bovendien mocht er ook absoluut geen druppeltje water op de ballon komen. Erg lastig zo met dat natte weer. En zie daar, een recept voor het zo goed als onvermijdelijke. Doorgaan met het lezen van “Lastige kids!?”

De gele jas

Hoe groot is de kans dat je voor een gele jas zou kiezen? Voor mij eigenlijk niet zo heel groot, want geel staat me niet, maar dat is dan ook de enige reden. Geel is een kleur vol energie en vrolijkheid. En zo kort na de winter is dat precies waar mensen naar snakken.

‘Die is voor mij’, was het eerste wat mijn collega dacht toen ze de gele jas in de schappen zag hangen. Ze kocht hem, trok hem aan naar haar werk en combineerde de jas met een paar prachtig rode laarsjes. Toen ik haar ’s ochtends zo richting de deur van de school zag lopen kon ik een brede glimlach niet onderdrukken. Wauw, wat een verademing om iemand zo te zien! Doorgaan met het lezen van “De gele jas”