Het zijn de stofjes!

Grrrrrrrrr…. Ik kwam er dinsdag op school achter dat ik niet bepaald te genieten was, kan je zo hebben. Oorzaak, euhm……te veel cortisol en te weinig serotonine. Jaja, echt waar hoor. Dus ik ging eens verder kijken naar het hoe en waarom…. Doorgaan met het lezen van “Het zijn de stofjes!”

Focus op breekbaar?

Broos, kwetsbaar, fragiel, zwak. Zomaar wat woorden die ongeveer hetzelfde betekenen als het onderwerp van de bloghop van deze en voorgaande maand. En wat is dan dat onderwerp waar ik me aan waag te schrijven vandaag? En vind ik het eigenlijk wel zo een leuk onderwerp? Nee, dat vind ik het niet, want ik houd er niet van om ermee geconfronteerd te worden, maar gelukkig hoef ik er ook niet in te blijven hangen. Dat is namelijk helemaal niet de bedoeling van de bedenker van het thema.  Doorgaan met het lezen van “Focus op breekbaar?”

Duurste hooiberg ooit

‘Dat meen je niet!’ Denk ik als ik het bericht lees over het schilderij van Monet. Verkocht voor het belachelijke bedrag van ruim 76 miljoen euro. Een hooiberg in mooie kleurtjes, hij schijnt er in totaal  vier versies van gemaakt te hebben ook. Een mens met talent, dat zeker, maar kom op zeg. 76 miljoen euro?! Doorgaan met het lezen van “Duurste hooiberg ooit”

Wat zeggie?

Soms vind ik het erg lastig om precies te zeggen wat ik bedoel. Wie weet ben ik daarom ook zo graag aan het schrijven. Ik kan mijn woorden intikken, herlezen en zo nodig, herschrijven. Op die manier kom ik toch in de buurt van wat ik wil zeggen. In het dagelijks leven is het soms nog wel eens zoeken naar de juiste woorden. En dat geldt echt niet voor mij alleen. Hoe veel mensen roepen iets en zeggen eigenlijk niet wat ze precies bedoelen. En andersom, hoe veel mensen begrijpen iets, wat de ander niet zo bedoelt? Of wordt het nu te ingewikkeld……. Doorgaan met het lezen van “Wat zeggie?”

Ochtendgloren

henschotermeer 2
Het is donker en stil op de camping in Woudenberg. Opeens schalt het geluid van een huilend kind door de stilte. Ik duik hals over kop over mijn man heen, de bak van de vouwwagen in. Struikelend over mijn eigen voeten vind ik mijn jongste zoon en houd hem troostend tegen mij aan. Hij komt tot rust en ik leg hem terug in zijn bedje. Doorgaan met het lezen van “Ochtendgloren”